Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Κούντερα μόνο αλάδωτο


Έχω θέμα με τα βιβλία μου. Μην διανοηθείς να δανειστείς και μετά να σε χτυπήσει ύπουλα το αλτσχάιμερ. Την έβαψες. Είμαι ικανή να σε σέρνω στα δικαστήρια μέχρι να πάρω πίσω το παιδί μου.
Τόσο μεγάλο κόλλημα, που όταν πηγαίνω σε ξένα σπίτια είναι το πρώτο που ψάχνω με το μάτι αδιακρίτως. Δε πα να ΄χει και τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας στο σαλόνι του, αν δεν περιλαμβάνει κάπου, συλλογή από βιβλία το ντεκόρ , κάτι ραγίζει μέσα μου. Μετά κοιτάω πιο αδιακρίτως στο ψυγείο, με πρόσχημα την δίψα. Μπορείς να ανακαλύψεις πολλά για τον χαρακτήρα του ιδιοκτήτη. Και την κλασσική εκδοχή του Σκρουτζ μπορείς να ανακαλύψεις σε ασφυκτικά συρτάρια και κρεμάστρες της γκαρνταρόμπας του.

Η βιβλιοθήκη είναι το παρελθόν και το μέλλον ενός ανθρώπου. Πώς έζησε και τι δρόμο θα τραβήξει στα βιβλία που καταχωνιάζει στα ράφια φαίνεται. Βλέπεις ψυχαναλυτικούς οδηγούς ευτυχίας σε ροζ απόχρωση και στερεότυπα μπεστ σελεριλίκια με αποτυπώματα από λάδι ηλιοθεραπείας; Εε κράτα μικρό καλάθι για αυτά που έμαθε να ονειρεύεται. Κάνα γάμο αρπαχτής με ημισελέμπριτυ φαντασιώνεται και γαλλικό μανικιούρ να ταιριάζει με την αστακομακαρονάδα στην Ψαρού .
Μέχρι εκεί πάει το όνειρο αλέ ρε τουρ και τσάμπα. Αν πάλι δεις και κάνα Κούντερα από επιλογή και αλάδωτο, μια υποψία πως η ζωή είναι αλλού, την πέρασε.

Τα δικά μου βιβλία είναι χωρισμένα σε κατηγορίες. Της λεκάνης (κομψότερα της ηδονικής αφόδευσης) της κρεβατοκάμαρας, του καφέ και των ταξιδιών. Παντού αφημένα στοιβαγμένα σαν πολυκαιρισμένη σκόνη που περιμένει στωικά να την ρουφήξει η ηλεκτρική σκούπα. Γιατί άμα περιμένει γκόμενο σώθηκε. Μόνο τις ετικέτες από τα τσιγάρα καταδεχόντουσαν να διαβάζουν οι καψούρες μου και αυτό για να βεβαιωθούν πως δεν έκανε λάθος ο περιπτεράς.
Εκτός από έναν που αγαπούσε τις τυπωμένες σκέψεις και να του βάφω διακριτικά τα ματόκλαδα πριν πάμε σινεμά. Και ένα μίνι ξώπλατο αγαπούσε πολύ γιατί τον κολάκευε αλλά δεν τόλμησα να του το χαρίσω. Φοβήθηκα μήπως παρεξηγηθεί.
Τελικά παρεξηγήθηκε η νοημοσύνη μου όταν σιγουρεύτηκα πως ήταν νεράιδα ντυμένη ροκάς με γένια. Φυσικά μας χώρισε η αμηχανία της αποκάλυψης πριν προλάβουμε να γίνουμε ζευγάρι.
Τα βιβλία που του δάνεισα, όλα του Όσκαρ Ουάιλντ και ένα με τίτλο ‘’η Ανδρική ταυτότητα’’, δεν τα πήρα ποτέ πίσω γιατί μετανάστευσε στην Αυστραλία. Χίλιες φορές να μου είχε στερήσει τα διχτυωτά και τις φούστες. Ακόμα τα κλαίω.
----------------------------------------------------------------------------------

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Νεοελληνικού κλισέ


Ίσως η μόνη ανατροπή μπορεί να γίνει μέσω μετάλλαξης του Νεοελληνικού DNA.

Το ωχ αδερφέ- αδερφή, πρέπει να καταργηθεί άμεσα. Μαζί με φράσεις άκρως επικίνδυνες για το διανοητικό παρόν και μέλλον της χώρας . Όπως: ''δεν βαριέσαι'' ''έχει ο Θεος'' (που έχει βρε παιδί μου αλλά δεν του περισσεύει κιόλας) ''εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;'' ( άλλαξε του παντζούρια για αρχή ) '' πού να τρέχω τώρα'' (τράβα ευθεία και βλέπουμε) '' δεν αλλάζει τίποτα'' (πάρτο αλλιώς τότε).

Αυτό το σίχαμα των αφόρητων κλισέ πότε επιτέλους θα το ξεράσει η γλώσσα και ο νους;

Αυτός ο ρημάδης μέσος όρος νοημοσύνης, πότε θα πατήσει τα 120 (τουλάχιστον) να δώσουμε γκάζια στον Πλανήτη; Ταχύτητα στην παρακμή και βραδύτητα στην σκέψη.

Μιλάμε για Λάθος εποχή , χαλεπούς καιρούς και κατάντια των Ηθών. ΟΚ δεκτό. Κάτι πρέπει να συζητάμε στην διαδρομή Βούλα -Παγκράτι με τον αυτόκλητο κοινωνιολόγο- αναλυτή ταρίφα, κάπως πρέπει να σκοτώνουμε την ώρα μας στις ουρές των ταμείων και στα καφέ, όμως η μέρα έχει 24 ώρες. Bαλε 6-8 που φεύγουν στον ύπνο, οι υπόλοιπες γιατί πρέπει να αναλώνονται σε γκρίνια και μηχανική κατάφαση κεφαλιού με: ''πες το ψέματα, έτσι είναι!''

Όλοι-ανεξαιρέτως -γίναμε φιλόσοφοι- φιλομπαρουφολόγοι- Κασσάνδρες και εν δυνάμει Πρωθυπουργοί.


Θα μου πεις, υπερπληθύναμε φυσικό επακόλουθο είναι οι κώλοι να έχουν άποψη και οι κλανιές τους θράσος, άσε που αν ένας κώλος ξεμείνει από γνώμη δανείζεται του διπλανού. Υπό την αιγίδα μιας τρανσέξουαλ δημοκρατίας αυτά..

Δημοκρατία έχουμε, άρα δικαίωμα στην άποψη και στην All time -ως άλλος επιτάφιος- περιφορά της. Παράθυρα, πλακάκια, μπετά και τοίχοι, αναστενάζουν καθημερινά, από το repeat της κενολογίας. Ας Κάνουμε και ένα pause βρε παιδιά, να αφουγκραστούμε σιωπές και καημούς παραδίπλα. Η μία εικόνα χίλιες λέξεις, αντικαταστάθηκε από χίλιες εικόνες απούσες λέξεις.

Εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς παραγωγή αυτόβουλης επιθυμίας-οράματος και σκέψης. Ακόμα και τα όνειρα, κουράστηκαν να σέρνονται στις μικροαστικές μας φαντασιώσεις και να σωριάζονται πάνω σε σαλόνια και δανεικά Καγιέν.

Η -επί δεκαετίες- αέναη ευφορία σπατάλης, σε τρομο-κάρτες «πιστωτικής ευτυχίας» ,οι ψυχαναγκαστικές ηδονές σε βιτρίνες και κρεβάτια της αρπαχτής και το Life Style της Illustration κατάθλιψης , άδειασαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, μέσα σε λίγα 24ωρα το δημόσιο συναισθηματικό απόθεμα .

Η Επανάσταση της αιδούς μιας αχαλίνωτης λίμπιντο , απενοχοποίησε πορτοφόλια και στρώματα καταλήγοντας σε σκλαβοπάζαρο του, Ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ...η σάρκα μας.
Άντε τώρα να συναρμολογήσουμε Μυαλά , Μνήμη , Σώμα και Φωνή. Αθάνατο Νεοελληνικό DNA μου..μπέρδεψες το'' Ουκ εν τω πολλώ το ευ'' και έβαλες το ''ευ'' μέσα στο πολύ .

Πόσο ακόμα θα στρουθοκαμηλίζεις πίσω από ξεθυμασμένα ούζα, λαχανιασμένα Ωπα και ξινισμένους μουσακάδες, βαφτίζοντας τον ετσιθελισμό σου "ατίθαση καρδιά";


Αλλά δεν βαριέσαι ωχ αδερφέ ! Τίποτα δεν αλλάζει. Καλοκαίρι έρχεται η φτώχεια θέλει καλοπέραση.
Ήλιος, θάλασσα, λίγο κρασί και τα κέφια να κρατάνε. Όχι θα κάτσω να σκάσω. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;


Όχι, δεν θα τον αλλάξεις. Ούτε εσύ, ούτε εγώ.

Αλλά μπορείς να νομίζεις πώς θα τον αλλάξεις, σαν τον Κεμάλ του ποιητή.

Γιατί οι λέξεις είναι σκέψεις και οι σκέψεις τα όνειρα του νου και όσο το ωχ-ωχουυ στοιχειώνει τα λόγια μας, τόσο το Αχ του καημού γίνεται πιο βαρύ.

Αναρωτιέμαι : Tο '' Κείνο που με τρώει 'κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη......'' Τι απέγινε; Και τι ονειρευόταν στ' αλήθεια ο Καραγκιόζης;

Υ.Γ

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17 Μαΐου 2010 στο The Insider.Πάλιωσε άραγε;

---------------------------------------------------------------------------

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Προπό με το Θάνατο


Η κούραση μοιάζει τόσο με τη στενοχώρια.
 Πολλές φορές την πατάω. ''Είσαι κουρασμένος; -‘Όχι, στενοχωρημένος και  αντίστροφα. Αυτό κατά καιρούς με απασχολεί. Την ώρα που πλένω τα πιάτα για παράδειγμα. ‘Η όταν κόβω σαλάτα. Μπορεί όλη την ημέρα να γυροφέρνω στα πιο γήινα  της καθημερινότητας και μόλις πατήσω πόδι  στο νεροχύτη σαν να με βρίσκει η έμπνευση. Για τα πιο ασύνδετα μεταξύ τους.

Αύριο ή μεθαύριο θα πεθάνει η Θεία . Ποιός θα μου το ‘λέγε ότι θα 'παιζα προπό με
 
το θάνατο.
Κώμα-θεία: Σημειώσατε Χ.
Παράξενο, τη μνημονεύω σαν να είναι ήδη νεκρή , μετράω τις ώρες σαν να πρόκειται
 
για το δικό μου θάνατο. Διαστροφή μου μυρίζει, μην το ψάχνω.


Θυμάμαι τι λένε για τους σπουδαίους ηθοποιούς. Ότι γεννιούνται με το ταλέντο 
τους. Δεν το πιστεύω, παλιά δεν μπορούσα να κρύψω μιαν έκφραση και αμέσως
 
τσακωτή. Τώρα την κρύβω κι από μένα τόσο καλά που απορώ όταν ξεπηδά μανιασμένα
 ένας λυγμός . Λίγα δάκρυα από το πουθενά, ξαφνικά. Να! τώρα που τράβηξα μια τζούρα πήρα και έναν λυγμό μαζί. Καλό είναι αυτό. Με κουράζει το  κανονικό κλάμα. Άσε που το βαριέμαι γιατί είναι μονότονο, άσκοπο. Σου έχει τύχει να θες να κλάψεις και να βαρεθείς την επόμενη στιγμή ;
.
 Με τσαντίζει που ταυτίζουν τη θλίψη με την κατάθλιψη. Με τσαντίζει που δεν βρήκα 
λόγια
  να ελαφρύνω  τον πατέρα μου. Ένιωσα ντροπή που έμαθα 
να υποκρίνομαι τόσο καλά. Δεν έχει γυρισμό. Μετά
  από καιρό,  δέρμα χωρίς ρυτίδες το θέατρο.
 Τι φοράς σήμερα; Από μέσα κυνισμό και από πάνω ένα παλτό 
αδιαφορίας. Ψύχραιμο το κασκόλ. Ω το αγαπημένο μου κασκόλ !


 Στην ωριμότητα το πλένω.

Αν έχει καλό καιρό αύριο θα φτιάξω ζεστό καφέ και θα διαβάσω την Μαργαρίτα Καραπάνου  ''Η ζωή
 είναι αγρίως απίθανη.''              
Να προλάβαινα να το ψιθύριζα στη Θεία. Με ένα φιλί . Αύριο, μεθαύριο, ίσως να
 
πιάσουμε αρχές της εβδομάδας. Περιμένω το τηλέφωνο
  που θα ακουστεί το 
τελείωσε. Εκνευρίζομαι σχεδόν, που αργεί.

Μισώ τις κηδείες με  άκομψο πένθος
  που  σκεπάζουν την ησυχία. Τα κλάματα βουβά, μόνο σε υγρά μάτια τα θέλω κι ίσως λίγο στα χέρια. Όταν αγκαλιάζουν τους δικούς τους. Τρυφερά σαν να φοβούνται μήπως τους βαρύνουν κι άλλο.
Δεν θέλω μαύρα, να 'χα λίγο κόκκινο στην κατάμαυρη  με ελάχιστο
  καφέ ντουλάπα. ‘Εστω μια κατακόκκινη τσάντα.

 Ηλίθια έθιμα της εκκλησίας. Γιατί λουλούδια κι όχι  προσωπικά  αντικείμενα; Ούτε στον Στάθη μου αξιώθηκα να δώσω ραβασάκι η τσιγκούνα. Γυμνό τον άφησα αλλά του αφιέρωσα το αγαπημένο του  λαϊκό ισόβια. Πιστή η άπιστη  στο ‘’Μια καρδιά για σένανε’’ και οι γύρω με την απορία.. ‘’Αυτιστικό θα’ναι.’’

Τι γέλια κάναμε με την μάνα μου μια μέρα πριν  κηδεύσουμε την γιαγιά.13 χρονών ήμουν και εκείνη πάντα με ένα τσαντάκι  στο χέρι.
-Ρίτα  πήγαινε να φέρεις από την ντουλάπα τη  σακούλα με τα ρούχα της γιαγιάς σου.
-Βρε κορίτσι μου, γιατί αργείς;
-Δεν βρίσκω  ασορτί τσάντα με τα παπούτσια μαμά!.


Μαργαρίτα πόσο δίκιο είχες. Η ζωή είναι αγρίως απίθανη.


Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Καζίνο


Ανήκω σε αυτούς που αγαπούν τον τζόγο. 
Ζάρια με την τύχη, ρουλέτα στις ερωτικές σχέσεις χαρτιά με τις φιλοδοξίες τους. Το καζίνο με ενθουσιάζει γιατί είναι σπουδαίο παρατηρητήριο συμπεριφορών. Σπάνια μα  πάντα, πηγαίνω με ελάχιστα   στην τσέπη ώστε να φεύγω νικήτρια.
Απολαμβάνω να στρίβω ήρεμα το τσιγάρο μου με τελετουργικές γουλιές ουίσκι όσο η
 
καρδιά μου χτυπάει αφηρημένα μέχρι να ακουστεί το τυχερό νούμερο.
 Τα μάτια μου 
είναι στραμμένα στα αγωνιώδη βλέμματα που κρύβονται πίσω από νεκρική απάθεια.
Κοιτάζω τα χέρια τους, πώς καρφώνουν τις μάρκες στην τσόχα χτυπώντας με δύναμη
 
τη γροθιά τους όταν χάνουν.

Απεγνωσμένα δάχτυλα, να αρπάξουν ότι τους πήρε η ζωή.
 Ανθρώπους όνειρα  χρήματα.

Εξασκούμαι στην νίκη με αστείους πανηγυρισμούς,  πιό πολύ για να δίνω θεατρικό 
χαρακτήρα στα κέφια μου. Περισσότερο με ηδονίζει η αυτοπειθαρχία στην 
χασούρα.

 Συνήθως με χαμόγελο, σαν παιδί που έμαθε να αντιστέκεται στην 
γκρίνια όταν δεν του χαρίζουν αγαπημένα παιχνίδια.
Μικρό ρίσκο μικρό κέρδος λένε. Σε προσωπική κόντρα
 
με το άπληστο, μεγάλο κέρδος σημαίνει όριο.
Ετσι ακυρώνεις και τον μύθο που θέλει όλους τους τζογαδόρους άρρωστους.

Πρόσφατα  επισκέφτηκα το Βουκουρέστι για πρώτη φορά. Λατρεμένη
 
πόλη, όμορφη, κρυφοσυναισθηματική. Τίγκα στα Καζίνο. Οπου φτωχός κi ο
 
τζόγος του.
Μετά τις εξαντλητικές βόλτες στα μαγαζιά, άραζα κοντά μεσάνυχτα πιά, κατάκοπη στο δωμάτιο μου. Κοιμόμουν λίγο και κατά τις 2-3 το πρωί ντυνόμουν αρκούδα από τον ψόφο
 
ανηφορίζοντας -10 λεπτά απόσταση - παγωμένους σκοτεινούς άδειους
 
δρόμους
 που κατέληγαν στο καζίνο.

Άνετο φιλικό περιβάλλον. Έκανα γνωριμίες με ντόπιους και ξένους.
Γέλια πειράγματα κόσμιο ανάθεμα, φτιάξαμε πρόχειρα μια σφιχτή παρέα.
Κέρδισα και ολόκληρα 65 ευρώ, μια μικρή περιουσία σε ρουμάνικο νόμισμα.

Το επόμενο βράδυ μου έπιασε  αδιάφορη κουβέντα  μια Ρωσίδα καλοθρεμμένη παχουλή.
Στην αρχή την απέφευγα ενοχλημένη . Ήμουν το γούρι της  και στρογγυλοκαθόταν
 με άνεση τσιμπουριού δίπλα στην δική μου γκίνια.
Κάποια στιγμή που πήρα απόφαση ότι δεν με θέλει η μπίλια, ένιωσα χαλαρή
 
(ίσως από τύψεις) και παρατήρησα πόσο
 θλιμμένη ήταν.
Φορτωμένη με πανάκριβα χρυσαφικά, εντελώς έρημη αν και είχε από δίπλα την μάνα
 
της, ξόδευε χαρτονομίσματα να φάνε
 συναγρίδες ένα χωριό  άνθρωποι.
 Ρώτησα: Τί έχεις;
-Σαν σήμερα πέθανε ο Πατέρας μου, πριν τόσα χρόνια. Μου λείπει αλλά ξέρω πως
 
είναι πάντα δίπλα μου, ακόμα και τώρα. 

 Είμαι σίγουρη, της απάντησα  και  χαμογέλασα με ξαφνική συμπάθεια.
Το ένιωσε και σαν ευχαριστώ για το στιγμιαίο διάλλειμα στην μοναξιά της, μου 
χάρισε ώρα αργότερα,  μια μάρκα  όσης αξίας  χρειαζόταν  για να μην με γεμίσει
 
ντροπή.
Τα ξημερώματα, όταν αποχωριστήκαμε απλά χωρίς τυπικότητες,  λιγότερο άγνωστες και πιό χαμένες,  σκεφτόμουν πως το καζίνο φωτογραφίζει την Ζωή.
Κάτι σου δίνει κάτι σου παίρνει.



Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Λίγο σούσι λίγο ούζο και δυό δόσεις έπαρσης



Είμαι ρατσίστρια το παραδέχομαι.

Οι μαύροι είναι πιο σεξουαλική  φυλή και όποιος μου πει ότι δεν έχει χαζέψει με
την φωνή και τις κορμάρες τους στο κούνημα, είναι υποκριτής Α' βαθμού.
Και οι Ιάπωνες είναι λίγο καθάρματα εδώ που τα λέμε. Άλλη ράτσα αυτή,
εκπαιδευμένη στην αξιοπρέπεια.
  Τους είδες μετά το Β' παγκόσμιο και πρόσφατα με το τσουνάμι; Κιχ δεν έβγαλε το
κακορίζικο τους. Πολύ μου την έχουν σπάσει λέμε με την αντοχή τους. Αλλά έτσι
είναι αυτό το κίτρινο παλ. Υποταγή στο καθήκον για να τραβήξει η ομάδα. Τόσο
πειθαρχημένες μηχανές παραγωγής ήθους στα δύσκολα.
Κατά τα άλλα, αποξηραμένα φύκια για ωμές τελετουργικές ροδέλες,  χαρακίρια 
μινιμαλισμό στην τέχνη και ψυχαναγκασμό στη  πρόοδο, η ιστορία τους.

  Όχι σαν εμάς που δεν σηκώνουμε νταβατζήδες στα κέφια μας  και έχουμε κοτζάμ
Σωκράτη και Ακρόπολη  να μοστράρουμε τα σκήπτρα του  πολιτισμού όταν αυθαδιάζουν στα μούτρα μας οι ξένοι.
Και άμα λάχει έχουμε κατοχυρωμένο  το "εν οίδα ότι ουδέν οίδα"  σαν γνήσιοι
απόγονοι της σοφίας.

  Άλλο που ο  Νεοέλληνας με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκε και τα ξέρει όλα.
Και πιο μάγκας έγινε και βρίζει τους Τούρκους γιατί του χάλασαν το DNA και σκούρυνε.
Έχε χάρη που με ελκύει το σκατουλί στο δέρμα αλλιώς θα είχα πολλά ράμματα για
την γούνα τους. Άκου να μας πάρουν τον καραγκιόζη.

  Τι λες βρε καραγκιόζη Τούρκε, μας έχεις δει όταν  περιμένουμε στην σειρά;
Μόνο κάτι ξανθοξεπλυμμένα  Ευρωπαία στέκονται σούζα  σαν τα πρόβατα στο λιβάδι.
Εμείς και σαματά θα κάνουμε γιατί έχουμε τσαγανό και έντεχνο χώσιμο  από τα
πλάγια θα ρίξουμε  να πάρουμε την θέση του μπροστινού  που ήταν πισινός μας
και δεν το  ήξερε. 

  Τέτοια ευλυγισία η εξυπνάδα  του σύγχρονου Έλληνα.
Δύο βήματα παραπάνω κατάκτησης στην πρωτειά, 10 βήματα πίσω στην καταγωγή του ο τσέλιγκας. Βέβαια σαν λαός έχουμε και κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά που  δεν αναιρούν την φυσική μας ανωτερότητα.
Το βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό να έχουμε δύο δόσεις  έπαρσης, Τα νησιά  το
ηλιόλουστο και η έξω ταράτσα καρδιά, προικιά μας είναι.
Μην κοιτάς τώρα με την κρίση που ψάχνουμε το φιλότιμο μαζί με τα ψιλά στις
τσέπες. Άνθρωποι είμαστε, λυγίζει η αρχοντιά  στο βάρος της φτώχειας.
Και μια παραπάνω Χριστοπαναγία να  στέλνουμε όταν φαγωνόμαστε μεταξύ μας το
24ωρο  συνήθεια του θερμόαιμου ταμπεραμέντου είναι, να κρατιέται η ελευθερία στο πνεύμα.
Στο κάτω κάτω σε εμάς έτυχε να μην έχουμε ελπίδα για το μέλλον.

Οι Ιάπωνες τι ξέρουν από κρίση;

Υ.Γ
Το κείμενο γράφτηκε λίγες ημέρες μετά το τσουνάμι  και στριμώχτηκε στην
κατάψυξη. Σήμερα το ξεπάγωσα γιατί νοστάλγησα τις σαγιονάρες μου ξέγνοιαστη
δίπλα στην θάλασσα.


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Δεσμοί ανάγκης




Υπάρχουν έρωτες δράματα κι έρωτες σκέτη κωμωδία. Αν το καλοσκεφτώ κάπου
συναντιούνται, εκεί προς το τέλος μεριά.
Οι δικοί μου έρωτες έχουν μια μανιέρα . Πάντα αρχίζουν στην κόλαση, βαρείς
ασήκωτοι με λίγο από παράφορο και καταλήγουν σε μια πανομοιότυπη φάρσα. Για αυτό γελάω όταν τους σκέφτομαι. Μα πιο πολύ γελάω με μένα. Με την σχιζοφρενική ευκολία να στρώνω χαλιά στο ένδοξο ενώ στο βάθος γνωρίζω, πως διασκεδάζω προσωρινά κραιπάλες της φαντασίας μου.
Βλέπω ζευγάρια να μένουν μαζί 10 χρόνια κι αναρωτιέμαι πως αντέχουν. Πως μπορούν να ξυπνούν στο ίδιο κρεβάτι πιασμένοι από την συνήθεια.
Τρόμος. ‘Όσο με φοβίζει το τίποτα τόσο με πανικοβάλλουν οι παύσεις του
ζευγαρωμένου χρόνου. Τι άλλο από μια παύση του χρόνου είναι μια σχέση που
επαναλαμβάνεται στην ρουτίνα της; Ξέρω, υπάρχουν απαντήσεις, δεν είμαι τόσο
ηλίθια. Απροσάρμοστη ίσως που αναζητά σεισμικές δονήσεις στον εγκέφαλο περιφρονώντας την συμβατική ροή της ασφάλειας.
Δεσμοί ανάγκης για να μην γεράσεις παρέα με την σκιά σου. Μα είναι σχεδόν βέβαιο
πως όσο σε βαστούν τα πόδια και η σκέψη, η μοναξιά βιώνεται πιο
επώδυνα σε ένα διπλό κρεβάτι παρά μόνη σε 4 τοίχους . Ίσως να μην κατάφερα
ποτέ να ανεχτώ την φθορά. Να αντιστέκομαι ακόμα στην απόσυρση του πόθου από την βασική διατροφή μου.

Τις πιο δημιουργικές στιγμές τις έχω ζήσει στην αρχή ενός έρωτα και μετά τον
χωρισμό. Γρήγορο αντικαταστάτη για τεχνητά χτυποκάρδια, δεν έψαχνα. Αυτό κι αν είναι ένδειξη πιστής σχέσης με την απελπισία.
Κάποιες είναι ευτυχείς -επειδή μεγαλώνουν- με ένα σώμα δίπλα στο
μαξιλάρι τους. Παλιά το στόλιζαν με αρκουδάκια και πλαστικά κουκλιά. Είναι ευτυχείς ακόμα κι αν δεν έχουν να μοιραστούν μαζί τους συγγενικές αγάπες .
Αγάπες, όχι κοινά γούστα χρυσό μου. Ο Ρέμος, τα dvd κι η
Μύκονος δεν αρκούν για να γεμίσεις αγκαλιά.

Πόσες φορές έχω ακούσει από φίλες μου: ‘’Βαρέθηκα να κοιμάμαι μόνη μου. Θέλω έναν άνθρωπο να ξυπνάμε αγκαλιά.’’
Και εγώ να αναρωτιέμαι από ποιό διαστημόπλοιο προσγειώθηκα στην
κοιλιά της μάνας μου. Που ξεγλιστρώ σαν γάτα όταν ζορίζεται από άψυχα χέρια και χάδια.
Να σ 'ακουμπάει, να προστατεύει με την ανάσα του, όχι να σε λιώνει στο σφίξιμο ένα σώμα που θέλει να στηριχτεί πάνω σου. Να ξυπνάς χωρίς μελανιές στην καρδιά. Τότε ναι, να το μοιράσω το κρεβάτι μου να γίνω στρώμα να πάψω να φοβάμαι μήπως ο άλλος μου παραβιάσει τα σύνορα.

Υ.Γ.
Εδώ και μήνες που συμπληρώνουν χρόνια, κοιμάμαι μόνη σε ένα ημίδιπλο απέραντα σκοτεινό και φωτεινό σύμπαν.
Βαθειά και χωρίς εφιάλτες. Όχι αγάπη μου, να μην ξυπνάμε αγκαλιά.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Καταρολόγιο


                                       
Τα 5  πιο άθλια κλισέ  που διαβάζουμε στο διαδίκτυο τώρα επανακυκλοφορούν σε  συλλεκτική έκδοση με  δώρο  κατάρες.

1-Μαζί τα φάγαμε.

Που να σου κολλήσει  το φι και το γάμα στο πληκτρολόγιο και να σκουρδουλιάζεις ένα σκασμό ποδαράκια πατσά με τσίλι, Ιούλιο μήνα με καύσωνα  μέσα σε αίθουσα που δεν κλιματίζεται και μοναδικός σερβιτόρος να είναι ο Γιώργος Αυτιάς.

2-Εμείς φταίμε που τους ψηφίσαμε.

Επί 3 μερόνυχτα να ακούς τις συνεντεύξεις του Τρύφωνα Σαμαρά στην Τατιάνα και το σκυλί του γείτονα να παθαίνει παράκρουση. Ταυτόχρονα να βαράει ο συναγερμός του αυτοκινήτου σου, που έχουν σκάσει τα λάστιχα 2 κωλόπαιδα από απέναντι και έχουν πατέρα τον  Τσακ Νόρις.

3-Καλά να πάθουμε έτσι όπως μας κατάντησαν.

 280 λεπτά διάδρομο χωλ κουζίνα μπάνιο  κι ο  Αδωνις Γεωργιάδης  να τραγουδά  με ντουντούκα  μέσα στο αυτί σου ‘’Να κάνουμε πους απς’’

4-οι Μετανάστες είναι όλοι δολοφόνοι.

Να ξυπνήσεις μια μέρα και αυτή να είναι  ‘’ η  Μέρα της Μαρμότας’’  όπου όλοι οι κάτοικοι ,  κλώνοι της Μέρκελ   και  σχιζοφρενείς δολοφόνοι με το πριόνι να σε απειλούν πως αν δεν τους πηδήξεις   θα σε στείλουν στην ‘’Σιωπή των αμνών’’ να τσιτσιριστούν τα μυαλά σου με σκορδάκι  στο τηγάνι του Χάνιμπαλ .

5-Χάσαμε την ανθρωπιά μας πια. Τι περιμένεις;

Την Δευτέρα παρουσία , την Τρίτη Λαζόπουλο ,  Τετάρτη διαλογισμό με σιντί από κορναρίσματα , Πέμπτη να σε πατήσει με τρακτέρ ο Καρατζαφέρης, Παρασκευή να πας πίσω στην Δευτέρα και αν σαλτάρεις που χάνεις το Σαββατοκύριακο  διάβασε την προσευχή του Αγίου Κυπριανού που λύνει ξόρκια και μάγια   την Μεγάλη Παρασκευή.


   

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Μπλαζέ κατάματα και Ουστ

Παλιά πίστευα ότι το μεγαλύτερο λάθος της ανθρωπότητας ήταν που επέτρεψε να  αναπαραχθεί ο μαλάκας. Τώρα πια είμαι σίγουρη ότι  η Δημοκρατία κυρίως αυτόν εξυπηρετεί. Ποιά μνεία περί Ελευθερίας λόγου ,έτσι κι 
ανοίξεις διάλογο
 με μαλάκα, θα γίνεις εσύ ο μαλάκας και αυτός φίρμα που κατάφερε να σου κάνει γαρδούμπα  τα νεύρα.

Είναι γνωστό ότι  η υστερία χρειάζεται το   κοινό της. Χωρίς θεατές κατεβαίνει η παράσταση.
 Βαριέται να παίζει μόνη της η νεύρωση  πηγαίνει  
σπίτι , τρώγεται με τα ρούχα της. Αν κάναμε το ίδιο, στον πρώτο εμβρυακό  μαλάκα
 
που εμφανίστηκε στον πολιτισμό  δεν θα έμενε μαλάκας από το αόρατο της ύπαρξης
 
του; Αν ουδείς υπέκυπτε στον πειρασμό να του απαντήσει.  Αλλά κουκούτσι μυαλό οι πρόγονοι. Αφού δεν το ‘’σκοτώσανε’’ από μικρό  άντε  τώρα να συμμαζέψεις την σαβούρα.

Λάθος μεγάλο  το   μοδάτο ‘’  
be cool.’’  Παρανόησις. Be cool στην κουλαμάρα και όταν ξυπνήσεις ξύπνα με. Αμ το άλλο το ζαβοτράγουδο;  ''Dont-worry-be-happy΄’. Ναι, dont worry πάρε χάπι και άσε τον μαλάκα να αγριεύει στην μαλακία του. Με απειλές και θράσος.
 ''Άντε  ρε
 μαλάκα! θα σου μπιπ ότι έχεις και δεν έχεις μπιπ..που θα μου πεις εμένα μπιπ…’’  θα πει σφίγγοντας τη γροθιά του , ο συνήθης εκκολαπτόμενος φασίστας   μαλάκας.
Ο  ‘’μορφωμένος’’  tredy  θα προκαλεί με γιρλάντες λογοτεχνικής  μπουρδολογίας
να χτυπήσει τον συνομιλητή  για να αναδείξει μια  επίπλαστη υπεροχή  που καμουφλάρει τη  γνήσια ανεπάρκεια του.  Ο δε χιουμορίστας , θα πετάξει  χιλιοειπωμένη
 κρυάδα σε μεταμφιεσμένο αστείο αναγκάζοντας το εμπνευσμένο ευφυολόγημα να αναρωτηθεί:  ‘’Πάλι με ξέχασε ο μαλάκας; ούτε σαν γκεστ δεν με βλέπω να παίζω στο κεφάλι του.’’  

Η ανοχή μου εξαντλήθηκε. Πήρε πολύ χρόνο να καταλάβω πως το
 
δικαίωμα στην μαλακία το έχουν μόνο τα ανήλικα και τα καρτούν. Αφού δεν κατάφερε
 
ο 21ος
 αιώνας να εξαλείψει τα ίχνη του αντιθέτως γιγάντωσε  τα μεγέθη της 
πατημασιάς του , χάρη σ'αυτή την μούμια τη Δημοκρατία ,αποφάσισα να πράξω
 
το αυτονόητο. Κομμένος ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις μαζί
 του. Κομμένες οι συναναστροφές με υποψηφίους και επαγγελματίες του είδους. Κομμένη και η συγχώρεση για τον εκ γενετής μαλάκα.

Μπλαζέ κατάματα και   ΟΥΣΤ!
Με συνοπτικές διαδικασίες εξόντωσης,όπου τον πετύχω καθημερινά.
Υ.Γ
Το  ΟΥΣΤ  ξερό. Με το Ου  τονισμένο
στρογγυλό. Όπως κάνουν αυτές που δεν έχουν χείλια ποζάροντας με νάζι  στο φακό.


Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Πάρτο Αλλιώς


  • Δύο από τις αρετές που εκτιμώ  είναι η αξιοπρέπεια και το χιούμορ. 
  • Και οι δύο καταχρηστικές  έννοιες κατά πως βολεύει τις περιστάσεις για αυτό θα τις επαναπροσδιορίσω για να μπορώ να τις υπερασπιστώ με πάθος μέχρι να μου τις ξαναπάρουν και τις κάνουν σαν τα μούτρα τους.

  •  Θα ξεκινήσω από το εκλεπτυσμένο χιούμορ που είναι σφιχταγκαλιασμένο με το ήθος που  κι αυτό με τη σειρά του είναι αδερφάκι της αξιοπρέπειας.
  • Λοιπόν, το πιάνω αφαιρετικά και πάει βόλτα λέγοντας.
  •  Ο αστεϊσμός εις βάρος του άλλου εν τη απουσία του δεν είναι χιούμορ, κουτσομπολιό με χάχανα λέγεται. 
  • Όπως και η κοινοτοπία που επιχειρεί να αστειευτεί, επίσης δεν είναι . Γιατί αν ήταν δεν θα ονομαζόταν κοινότοπη. Κοινός τόπος συνάντησης δηλαδή. 

  • Σαν να λες πάω στο γήπεδο. Που μια χαρά είναι το γήπεδο άμα παίζει Ολυμπιακός με βάζελο, είσαι γαύρος και  καψούρα με αυτόν που σε συνοδεύει, αλλά που να το βρεις το χιούμορ όταν χάνει η ομάδα σου; 
  • Εκτός κι αν έχεις . Κοινώς το χιούμορ προαπαιτεί αυτοσαρκασμό και έλλειψη  τερηδόνας  στον εγκέφαλο.  
  • Αλλιώς πέτα το στα σκουπίδια το ταμπελάκι του έξυπνου  γιατί τσάμπα το τυραννάς πέρα δώθε. Όταν το κύριο εργαλείο της σκέψης σου  έχει μήκος και πλάτος  δεν αγωνιάς για το χειροκρότημα γιατί απλά αδιαφορείς.
  •  Όπως κι αυτός που διαθέτει αξιοπρέπεια.
  •  Θυμώνει όταν τον θίγουν, βρίζει ξεσπά και κάποτε μαζεύεται γιατί βαριέται να χαλιέται με ασήμαντα όταν έχει Ζωή.
  •  Οπότε με την καταπληκτική αίσθηση λογικής που διαθέτω αντιλαμβάνομαι πως η αξιοπρέπεια σταματά εκεί που χάνεται το χιούμορ και εμφανίζεται η εμμονή, η μακρινή  στριφνή ξαδέρφη της νεύρωσης.

  •  Άρα ταλαίπωρα μου πλήκτρα κι εσύ πιθανέ αναγνώστη, η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει Αθανασία στην σάρκα παρά μόνο στην αξιοπρέπεια που είναι μητέρα της  ελεύθερης καρδιάς αλλά ουδεμία σχέση επιθυμεί  με την δειλία ή το φτηνό χιούμορ.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Μουγκοκώσταινα



Όσοι μου ξυπνούν το ενδιαφέρον  είναι τσιγκούνηδες στην φλυαρία.
Παρατηρούν,επεξεργάζονται συμπεριφορές, 
μιλούν 
εύστοχα. Ίσως μόνο όταν το θέμα τους συναρπάζει λύνουν φρένα και αφήνονται να
 τσουλήσουν στην απόλαυση.

 Είναι αυτοί που σε ένα ζουμερό διάλογο  αποχωρούν πρώτοι διακριτικά, σαν να φοβούνται μήπως χαλάσει η μαγιά της επικοινωνίας.
 Γνωρίζουν την δύναμη του ουσιαστικού λόγου και δεν την κατασπαταλούν.

Θα ήθελα για λίγο να ζούσα σε ένα κόσμο που αρχίζει να μουγκαίνεται
 
κυριολεκτικά. Δεν εκφέρει άποψη με το πρώτο ξύπνημα. Δεν κάνει σαματά σε
 υστερικές παπαγαλίες.
 Μόνο τα απαραίτητα.

 Ναι- ίσως –όχι- θα δούμε. Σε πρωτόγονη μορφή, σαν να μην είχε εφευρεθεί η γλώσσα . Άναρθροι ήχοι, νηπιακές 
λεξιπλασίες δεμένες με βλέμματα να καθιστούν το σώμα κυρίαρχο εργαλείο
 συνεννόησης και επαφής.
Στην εποχή της θρασύτητας εκατομμύρια στόματα συμβάλλουν καθημερινά στην αναπαραγωγή του τίποτα.
Επίσημοι εκπρόσωποι της  κενολογίας
 παραμιλούν με μόνιμα φορτισμένη μπαταρία.Το κοινό αδιαφορεί σαστίζει ή οργίζεται, κάνοντας  αντίσταση  με
κύκλους επανάληψης στην Ιστορία.


Συχνά, κλάματα και γέλια ταράζουν το βουητό και 
χάνονται. Ασυναρτησίες τσακώνονται δυνατά και η γη μας
 
χλευάζει , μοιράζοντας ήλιους  και αίματα  πεταμένα στο άπειρο.


Θα ήθελα να ζούσα σε μια χώρα που έχει βγάλει τον σκασμό γιατί σιχάθηκε τα
 λόγια. Τα δικά μου,τα δικά της,όλων. 

Σιχάθηκε να ανασαίνει τις θεωρίες ανοησίας που ο εαυτούλης ονόμασε κριτική σκέψη. Να  πατήσω ένα κουμπί και ως διά μαγείας να διακτινιστούν μπροστάρηδες λαικιστές, εθισμένοι καταστροφολόγοι και συνωμοσιολόγοι του κώλου μας που σφύριξε περίεργα. 


Να τους καταπιεί η μήτρα του χρόνου και να τους ξεβράσει όλους στο Νησί. Σαν τους ηθοποιούς  του σήριαλ  να τιμωρηθούν  στην βούβα  και στα slow motion ψαχουλεύοντας τις σάρκες τους. Να μου κάνουν την χάρη  να ζω χωρίς εξυπνακίστικα τσιτάτα,προβλέψεις,αναλύσεις της ψυχολογίας της κατσίκας που κάνει μπέ. Και αν δεν τους χωρέσει το Νησί να πάνε σε μια ταινία του Holly-Bollywood με λίγο απ’ όλα. Να γίνουν υπερπαραγωγή άμα έχουν μαράζι το πρωταγωνιστιλίκι.


Εμένα που κοιμάμαι στην βολή στην άγνοια και το I.Q μου δεν κατάφερε να συναγωνιστεί τους κλώνους του Τσε  να με παρατήσουν ήσυχη στην αδράνεια. Γουστάρω να παίζω κομπάρσος στην εξέγερση των ‘’ψαγμένων’’. Όχι για να κλειδώσω στο καβούκι της απάθειας ,να μου λυθεί η γλώσσα στις αισθήσεις μόνο.


Να  βρω επιτέλους πως διάολο κατορθώνονται οι ισορροπίες  σε αυτή τη νεογέννητη  φωλιά του Κούκου.





Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Travel Agency



Μια πολύ γνωστή διαφήμιση της δεκαετίας του  '80 -αν δεν κάνω λάθος-ρωτούσε: Εσείς πόσα πορτοκάλια φάγατε σήμερα;
Ένα!
Ένα; Ένα δεν φτάνει, θέλει τουλάχιστον δύο απαντούσε η φωνή. Κι έτσι μεγαλώσαμε, όχι με δύο, τρία πορτοκάλια στυμμένο χυμό  και την
 μαμά  Δερβέναγας  στημένη   πάνω απ' τα κεφάλια μας, μήπως  δεν τον πιούμε γρήγορα μονορούφι και φύγουν οι βιταμίνες παρεξηγημένες.



Τον τελευταίο καιρό  ανακαλύπτω  ότι η βαρεμάρα εφευρίσκει νέα πρόσωπα 
καθημερινά. Ένα από αυτά είναι της θλιμμένης κωμωδίας ή της κωμικής θλίψης, δεν
 είμαι σίγουρη.

Θα το πω στα ίσα για να μην το περιτριγυρίζω άσκοπα.
Οι νεκροί πουλάνε. Το αποδεικνύουν τα κλικ στο internet και οι πλερέζες που 
σπεύδουν να φορέσουν οι πάσης φύσης ‘’νεκροθάφτες’’. Οι ζωντανοί αγνοούνται   εκτός
  αν είναι επώνυμοι και πάρουν διαζύγιο  προς μεγάλη εκ-πλήξη μετά από 7+ άλλα 7 χρόνια φαγούρας των γεννητικών μας οργάνων. Ή έχουν την τύχη να  τους τρέξουν στην εντατική με  πρόβα κηδείας δωράκι . Και γίνουν σε χρόνο πορδής, πρώτο τραπέζι πίστα στο  αφιέρωμα ‘’εις μνήμην’’ από τα  τηλεοπτικά –αναγνωστικά κοράκια.

 Ότι τον είχες χεσμένο τον ψοφολογημένο όσο ζούσε είναι άλλη ιστορία υπαρκτού παραλογισμού.Το θέμα είναι να τον ξαποστείλεις  γρήγορα αφού τον έστειλε η είδηση πριν ενημερώσει τον  χάρο.
Να κάνει κι ένα γύρο  σαν τρενάκι  του  τρόμου ο πεθαμένος  πριν φτιάξει βαλίτσα για τις Μπαχάμες  με 
R.I.P.  ''Καλό σου ταξίδι ..Φτωχύναμε … Μετακόμισες στην γειτονιά των αγγέλων ‘’ και άλλες κουτσουλιές απομίμησης να περνάει καλύπτοντας τα κενά της  η μέρα.


Και
  πες ότι τον είχες μέσα σου βαθειά αγαπημένο.  Κατανοώ  τα αντανακλαστικά καμώματα  στα δυσάρεστα νέα. Ακόμα κι αν ο ζωντανός  υπήρχε  μόνο  σαν κουκίδα στον  χάρτη σου  μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του. Κατανοώ ότι ο φόβος του θα 'ρθει και  η σειρά σου καραδοκεί ενδόμυχα . Ίσως  νιώθεις  και τυχερός που αναπνέεις, ωστόσο, αύριο που θα ‘’φύγει’’  ένας  άλλος  επώνυμος  πάλι  την ίδια τρεχάλα αποχαιρετισμού  θα κάνεις.
Έχω πίκρα στην χολή  ή μου φαίνεται πως  οι ‘’καλοταξιδεμένοι’’ περιφρονούν  τα νεκρολάγνα χρυσόψαρα περισσότερο από τα σκουλήκια;



Εσείς πόσους πεθαμένους αποχαιρετίσατε σήμερα;
Έναν!
Ένας δεν φτάνει, θέλει τουλάχιστον δύο.


Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Επείγουσα αλλαγή φύλου




 H  Iστορία με τις επεμβάσεις αλλαγής φύλου ποτέ δεν με απασχόλησε προσωπικά ποτέ δεν την κατάλαβα αν κ έχω γνωρίσει γυναίκα πρώην Μήτσος που θα την ζήλευε ΧΑΛΑΡΑ η Μπελούτσι.

Τέτοιο νάζι στο βλέμμα κ ηδυπαθές χαμήλωμα της φωνής μόνο με την Σημίτη κ την Νάκυ Αγάθου μπορεί άξια να συγκριθεί. Το παράδοξο είναι πως ένας άντρας με θηλυκή εμφάνιση μυαλό κ ψυχή μπορεί να μιμηθεί άψογα την μοιραία. Το αντίθετο είναι τουλάχιστον θλιβερό. Όταν ‘’καβαλάει νταλίκα'' το θηλυκό αυτόματα κατατάσσεται στην κατηγορία της παρωδίας.
Τώρα τελευταία, 10-20 Χρόνια περίπου , κάνω δεύτερες σκέψεις. Έχω την βάσιμη υποψία πως δεν είμαι γυναίκα αν κ η σωματική μου ανάπλαση με την ληξιαρχική βεβαίωση συνηγορούν σε αυτή την σκευωρία.

Κάποτε ένας φίλος μου είπε: ‘’ είσαι άντρας με βυζιά ''.
 Τότε το θεώρησα ευφυές κομπλιμέντο. Να σκέφτεται κ να λειτουργεί μια γυναίκα σαν αρσενικό έχει κάποια αξία στο ψευδοανδροκρατούμενο τοπίο.Σου ανοίγει πόρτες.Ειδικά αν δεν μοιάζεις με τον   Σουγκλάκο εμφανισιακά.Ομως πλέον νιώθω μπερδεμένη,καλά κ τότε ένιωθα αλλά καμάρωνα σαν παγώνι που είχα αποφύγει επιμελώς την ταμπέλα της μπίμπο. Δεν ήξερα βλέπεις η ανόητη τι κρυφά προνόμια κουβαλά  ο τίτλος. Και  μέχρι σήμερα τον χλεύαζα φανερά. Κρυφοζήλια θα έλεγε  ένα διορατικό μάτι. Αντίδραση για τα λάθη της φύσης, θα του απαντούσα κοροϊδευτικά .

Το κεφάλαιο Γυναίκα είναι μια δύσκολη υπόθεση απόλυτα  τρομακτική.
 Καλείσαι από νεαρή ηλικία να διαλέξεις ανάμεσα στην επιβεβλημένη υστερία της αποδεκτής θηλυπρέπειας-κλαίω γκρινιάζω κάνω μουτράκια με χάρη άρα είμαι θηλυκό- ή στον σχιζοφρενικό αγώνα ρινγκ ''θα σου δείξω εγώ παλιοκοινωνία''- -μεταξύ του Ρόκυ Μπαλμπόα Γολιάθ κ της Χιονάτης Δαβίδ χωρίς τους επτά.
Μπρος γκρεμός με  ηρεμιστικά μελλοντικά κ πίσω ρέμα με κλωτσομπουνίδια  ενίοτε κυριολεκτικά. Αδιέξοδο; Μάλλον. 
Εξ'ου κ τόσες ανατροπές στους ρόλους κ στις σύγχρονες σχέσεις. Οι γυναίκες φόρεσαν παντελόνια πειραματικά κ τους καλάρεσε, οι άντρες  αναγκαστικά  φουστάνια  με τους μισούς να κρυφολιμπίζονται τον Γιώργο. Μέσα στο ντελίριο της ανταλλαγής  γκαρνταρόμπας  γίναμε αμφότεροι ρόμπες. Και το χειρότερο; 
Ο Γιώργος, στα μάτια αμφίρροπων κ κορεσμένων ανδρών  από την ποικιλότροπη  κατακρεούργηση του όρου ''σεξοβόμβα'' κατέληξε να φαντάζει πιο δελεαστικός κ από την Πλατινέ κυρία με τα καινούρια στητά της βυζιά.

Και  να σου τα μακρόβια κλισέ σε απολογητικούς διαλόγους '' δεν υπάρχουν πια άντρες' (ανέραστες κ περιφρονημένες με μια φωνή) και  να  όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες (αφού δεν υπάρχουν άντρες πως έγιναν πουτάνες; με τον Μπάρμπα Στάθη από τον καταψύκτη?) και να  οι πιο ωραίοι είναι γκέι (πριτς!ο Μπράντο  ο Σειληνός κ ο Μπρόνσον δεν ήταν.)
Κοινώς, βλακείες κ ξεράσματα για να μην αυτομαστιγώνουμε το ''εγώ'' κ να διαιωνίζουμε την ανούσια μάχη των 3 φύλων. 
Τι κερδίσαμε τελικά αναρωτιέμαι...Οι πλέον κερδισμένοι χεσμένοι στο χρήμα είναι οι πλαστικοί που βοήθησαν να ανέβουν οι κώλοι οι μύτες κ ο δείκτης μοναξιάς. Στο άμεσο μέλλον  οι κατασκευαστές  ευτυχίας σε κάψουλες  γιά εύκολη λύση. Άντρες-Γυναίκες σημειώσατε: Χ
Οι γκέι πήραν την παρτίδα μιας κ πολύ φοβάμαι ανήκουν στην πλειοψηφία αυτών που ξέρουν ακόμα να ερωτεύονται αληθινά. Ο Έρωτας θέλει εμπόδια  στέρηση κ ανέφικτα βλέπεις. Ζήτω η παράνοια λοιπόν.

Μ αυτά κ με τις δεύτερες σκέψεις που έλεγα πριν, το ερώτημα που μου γεννά η μεταΔοΝηΤή με αλκαλική μπαταρία εποχή, είναι ένα κ μέγα. 
Τώρα που θα φτωχύνουμε όλοι κ μοιραία θα ξανασυστηθούμε, μήπως προλαβαίνω να γίνω πάλι γυναίκα; 
Πόσο κοστίζει βρε παιδιά μια εγχείρηση αλλαγής φύλου, να κρατήσω τα βυζιά κ να πετάξω  το αρσενικό  που μου κατσικώθηκε από την μεταεφηβεία; 
Μήπως αν κλείσουμε ένα ομαδικό πακέτο προσφοράς πχ: στις 1000 εγχειρήσεις οι 300κοσιες δώρο προλαβαίνουμε να ξαναφορέσουμε εμείς τα φουστάνια μας κ εσείς οι άντρες παντελόνια;
 Τουλάχιστον η φτώχεια να μας βρει αναγεννημένους  όχι από πάνω ή κάτω, αλλά δίπλα ο ένας στον άλλον ξανά;

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Pretty Woman


Το Pretty Woman  με εντυπωσίασε για την σεναριακή του  αφέλεια  την φρεσκάδα  της πρωταγωνίστριας  την τεράστια εισπρακτική επιτυχία και ένα απαράδεκτο –κατά την αντίληψη μου- λάθος στο μοντάζ.

Το στόρι έχει ως εξής:.Μία δίμετρη νεαρή  καλλονή (Τζούλια Ρόμπερτς) κάνει πιάτσα στους δρόμους  αντί  να γίνει διάσημη μοντέλα μεγαλοβίζιτα και μετά ηθοποιός  να κάνει  κρουαζιέρα με μαφιόζους και κοκάκηδες σελέμπριτις   στα νησιά μας.Ο  κούκλος -καθόλου για τα γούστα μου- πάμπλουτος καραφλώρος επιχειρηματίας (Ρίτσαρντ Γκηρ ) την μαζεύει από το πεζοδρόμιο και την μεταμορφώνει σε καθώς πρέπει πόρνη μέσα σε μια εβδομάδα. Στο τέλος ,ανακαλύπτει πως ο έρωτας δεν χαμπαριάζει από κοινωνικούς  ρατσισμούς  αρκεί να ντύνεσαι κατάλληλα  και να συμπαθούνε την καλή σου ο μάνατζερ του ξενοδοχείου  το παιδί του ασανσέρ   και  η  πλύστρα  που δεν έπαιξε στην ταινία και καλά έκανε.

Σκηνές που με συγκλόνισαν:

A-Σκηνή στο μπάνιο


Ο Ριτς που δεν καπνίζει- πίνει στάλα αλκοόλ  ο ξενέρας,  παθαίνει υστερία όταν υποψιάζεται πως η Τσούλς  σνιφάρει κρυφά στο μπάνιο του. Την διώχνει σαν σκυλί που κατούρησε στο σαλόνι. Αυτή, αντί να τον ξεχέσει στα πεζοδρομιακά κάνει σαν 15 χρόνο που το μάλωσε ο μπαμπάς   γιατί το τσάκωσε να καπνίζει.Του δείχνει το οδοντόνημα της απολογούμενη που φροντίζει επιμελώς τα ούλα της. Αυτός νιώθει ενοχή για το λάθος του . (Την επομένη θα της δώσει ένα σκασμό λεφτά για ψώνια) Το οιδιπόδειο εμφανίζεται και θέτει τις βάσεις της σχέσης. Ο Αυστηρός πατέρας προστάτης οσονούπω  εραστής έρχεται και υπεραναπληρώνει την  έλλειψη πατρικού προτύπου  της  Τσούλς που την οδήγησε στην πορνεία.

 Β-Σκηνή πρωινού

Η Τσούλς με ολοφάνερη αμηχανία που δεν αναλογεί στο επάγγελμα της  παίρνει πρωινό  το οποίο περιλαμβάνει της Παναγιάς τα Μάτια κάτι που αποκλείεται να συναντά  εκεί που συχνάζει. Διαλέγει μόνο ένα κρουασάν,  που χλαπακιάζει   με ανοιχτό στόμα για  να πάρουμε μάτι την μασημένη τροφή. Στο επόμενο πλάνο το κρουασάν αντικαθίσταται από  ντόνατ. Και εδώ η απορία μου. Κανείς  από τους συντελεστές της ταινίας δεν το πρόσεξε;
Ο Ριτς της προτείνει να τον συνοδεύσει σε ένα σημαντικό  επαγγελματικό δείπνο με 2 δύσκολους πελάτες γιατί εντυπωσιάστηκε από την φινέτσα της.
Το γεγονός  πως η Τσούλς δεν  γνωρίζει  τι σημαίνει καρέκλα και πρώτο πιάτο, μιας και στο χωριό της έτρωγαν από την ίδια πιατέλα τα 
λουκάνικα με τα δάχτυλα των ποδιών, δεν έχει καμία σημασία για τον σεναριογράφο.

Γ-Σκηνή δείπνου

Η Τσούλς νιώθει την ανάγκη να κάνει τσίσα  της με το καλησπέρα σας. Διακόπτει   με απόλυτη φυσικότητα την συζήτηση των αντρών  για να ρωτήσει σαστισμένη που είναι η σαλάτα. (Νωρίτερα της παρέδιδε μαθήματα savoir vivre ο συμπαθής  μάνατζερ που του κατέστρεψε το μαντήλι με τις μύξες της.) 
 Ο Ριτς χαίρεται με την έξυπνη απορία της συνοδού του και  απαντά το ίδιο εξυπνα: ‘’θα ‘ρθει στο  τέλος’’ Αργότερα εκσφενδονίζει  ένα σαλιγκάρι  από το πιάτο της στον σερβιτόρο που στέκεται στο διπλανό τραπέζι. Ολοι χαίρονται με την κουλαμάρα της και κανείς τους δεν νιώθει ντροπή.

Στο μεταξύ  η κοντή ξεδοντιάρα συγκάτοικος της Τσουλς , επίσης τσούλα, ζει μέσα στη βρώμα με άπλυτα κατσαρολικά, κοιμάται σα μοσχάρα  με αρκουδάκια παραμάσχαλα  και μάσκα ματιών γιατί βαριέται να κλείσει τα πατζούρια η ανεπρόκοπη  τεμπέλα. Πάραυτα, χαίρεται που η φίλη της  τσίμπησε το κελεπούρι γιατί είναι καλόψυχη γκαντέμω και δεν κλείνει ραντεβού  με Εξορκιστή να την διαβάσει.

Δ-Σκηνή Όπερας

Το ζευγάρι παρακολουθεί  Όπερα από τις σπέσιαλ  γιατί ο Ριτς είναι λάρτζ και εκεί συνήθως πηγαίνει με το ιδιωτικό του τζετ  τις γκόμενες που ψωνίζει από το δρόμο. Η  Τσούλς δακρύζει συγκινημένη από  δέος γιατί έχει επίπεδο και προσεύχεται στο σύμπαν  να χαζέψει ο κόπανος με   την  δική της παράσταση. Αυτός  καμαρώνει που είναι ευαίσθητη  και το χάβει.

Η εβδομάδα τελειώνει   με αγκαλίτσες  στο κρεβάτι και εξομολογήσεις για το  παρελθόν  αλλά εμείς πήδημα να στανιάρουμε από την σάχλα δεν βλέπουμε. Ο Ριτς αποκαλύπτει στον κοντό γλίτσα συνεργάτη του πως βγαίνει με πουτάνα, για να τραβήξει το σενάριο. Η Τσούλς τρώει προσβολές και από τους δύο με το γάντι. Κάνει μιά να φύγει αλλά ξαναγυρνά γιατί ο Ριτς την παρακαλά και αυτή τον αγαπάει. Αργότερα  τρώει και μια μπούφλα  από τον κοντό επειδή   δεν του κάθισε. Ο Ριτς τον μπουζουριάζει  στέλνοντας τον  στα τσακίδια ενώ τον προειδοποίησε  να μην την αποκαλεί  πουτάνα γιατί είναι  δική του πουτάνα.
                                                     
 Φινάλε

   Η Τσουλς μεταμορφώνεται σε άχρωμη κυράτσα παρθενόπη  σε μια ύστατη προσπάθεια να κρατήσει την καλή της τύχη  και το παραδάκι. Ξεκαθαρίζει πως γουστάρει ρομάντζα πια αρνείται να σπιτωθεί σαν γκόμενα  β κατηγορίας  και ξεκουμπίζεται αξιοπρεπής με τα λεφτά στο χέρι. Ο Ριτς γίνεται  ακόμα πιο καραγκιόζης από αυτήν, παθαίνει στερητικό  στην βουβωνική  χώρα, το εκλαμβάνει για σύμπτωμα έρωτα, παίρνει την μαούνα με τον μαύρο σοφέρ του -γιατί  σε αυτές τις ταινίες αντιρατσιστικού χαρακτήρα οι σοφέρ είναι μαύροι-φτάνει στο σπίτι της, ξεκουφαίνει τους γείτονες μέρα μεσημέρι με τσίτα την Άρια ,  ξεπερνάει  με φτέρνισμα  την χρόνια  υψοφοβία - η αγάπη σκαρφαλώνει την εξωτερική   σκάλα- και της προσφέρει  λουλούδια από εκείνα τα  φτηνά.