Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Λαζόπουλος: Το γυμνασιακό μας Αλ τσαντίρι

Αλχημείες αξίας 14,40 ευρώ


Mας ρήμαξαν.
Φωτεινες επιγραφες πισω απο τις λεξεις.
Ζητειται ελπις-Καταζητειται ο Ερωτας-Ονειρα for sale
Ετικετες στα σουπερ μαρκετ:
Δανειζεται ευτυχια σε οικονομικη συσκευασια των τριων.Δωρο ενα τεμαχιο ληθης.
σαμπουαν-αφρολουτρο με αιθερια ελαια μασαζοκορσες σλιμ για σωμα σφριγηλο.
παντομιμες στην t.v.Kορναρισματα στους δρομους.''δεν με βλεπεις ρε μαλακα ταριφα?'
Παιδακια σε περιφρακτες  χαρές.Ξαφνικα στο ραδιο μια μελωδια συμπαθητικη.Τσιγαρα που αναβουν και σβηνουν μεσα σε αεναα δρομολογια.Φαναρια.Ανυποφορη σταση,υποχρεωτικη κινηση αρνησης χεριου.Μηχανικη στροφη του βλεμματος στον καθρεφτη.
Μια γιαγια φρεναρει αποτομα στο πεζοδρομιο.Δεν προλαβε να περασει απεναντι.Κουραση στο βλεμμα και  ενα αχ που πνιγει.
Μια γυναικα τιναζει τα χαλια στον τριτο.Ενας αλλος μιλαει στο κινητο με τα χερια στο τιμονι.Παραμιλαει.
2 ματιες διασταυρωνονται απαλα και δεν μενουν.''Να θυμηθω να παρω ψωμι''

Ειδησεις στο Νετ:H Ελλαδα στρεφεται στον μηχανισμο στηριξης.
Σιωπη και  συνθηματα.''Αντιδραστε ρεε!! μας πινουν το αιμα''.η Γλυκερια παιζει κρυφτο.
Aγωνια.Μην ξεχασω καναν Γιωργο..
το τηλ χτυπαει.
''παρακαλω?''
''καλημερα σας!''
''καλημερα ' σε μια φωνη που συνεχιζει ηχογραφημενα να μιλαει.

Αυριο θα εχει ηλιο.θα μαζεψω τα φρουτα απο το island treasure, θα πω καλημερα στην Αλεξανδρα πινοντας καφε.Στο μπαλκονι θα περιμενω τον Μαου και  την Σονια και το απογευμα θα κανω βολτα με το ποδηλατο.Στο μυαλο μου αλχημειες αξιας 14,40 ευρω και  ενα ονομα απο Αλφα.

''H ζωή μόνο έτσι είναι ωραία'' έγραφε ο τίτλος του c.d.

Κενόδοντας



Ειδα κ εγώ όπως ήταν φυσικό την ταινία που μας έστειλε στις Κάννες.Μετά απο πόσα τόσα χρόνια περίπου απο την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί, δεν θυμάμαι, θα με γελάσω.Κ δεν το θέλω.Ειδικά όταν επιλέγω να δω εγχώρια τέχνη παίρνω το σοβαρό μου κ το παλουκώνω στην οθόνη.Τωρα ακόμα περισσότερο  που νιώθω  μια περηφάνεια ανακλαστική.Η φωνή προκατάλειψης οτι θα 'ναι μια νεα φάβα  κάνει τουμπεκί κ την στέλνω για ύπνο.Κ έτσι στρώνομαι στο λαπ τοπ.''Γυμνή'' ετοιμη να δω έργο μεγάλης αξίας κατά πως λένε εκστασιασμένοι  κριτικοί κ κοινό.Στα πρώτα 2 -3 λεπτά επειδή με ένιωσα αφηρημένη  ξαναγύρισα στην αρχή.Αναρωτήθηκα προς στιγμή γιατι η φωνή στο κασσετόφωνο ακουγόταν τόσο επιτηδευμένα ξύλινη ,θέλοντας κ μη  έκανα την σύγκριση με ξένες ταινίες αλλά το προσπέρασα γρήγορα μολις κατάλαβα ότι είναι απαίτηση του σεναρίου.
Πάμε παρακάτω.Βλέπω 3 ζαβά ενήλικα να μιλούν ελαφρά πιο καθυστερημένα απο τα  σήριαλ τύπου Μυστικά της Εδέμ.
Μετά βλέπω ενα ζευγάρι σε αμάξι να συνομιλεί  το ίδιο αλλά στο πιο χρωματιστό του ενα τόνο.
Η κοπέλα φοράει μάσκα στα μάτια που της βγάζει ο άντρας μολις φτάνουν σε ενα σπίτι.Η κοπέλα μπαίνει σε ενα δωμάτιο συστήνεται στο αγόρι (ένα απο τα 3 ζαβά της αρχικής  σκηνής)ξεβρακώνονται κ μαιμουδίζουν την σεξουαλική τους πράξη.Σταματώ κ παίρνω αμέσως τηλ τον αδερφό μου αντί για την βοήθεια του κοινού.Καλά να πάθω.
-Ελα,πόση ώρα έχεις δει απο τον Κυνόδοντα?
-36 λεπτά ,τι θες?
-Δεν καταλαβαίνω γρί,μπορείς να με βοηθήσεις?
-Τι θες τώρα?η τανία ειναι αλληγορική,κρατάνε τα παιδια φυλακισμένα,δεν έχουν επαφή  με τον εξω κόσμο κ πιστεύουν οτι τους λένε οι γονείς τους ,ωχουυ εγώ θα στο εξηγήσω?
-ΝΑΙ,εσυ!Ποιός θα μου το εξηγήσει?
Ωχ μωρέ Ρίτα αν δεν σ αρέσει βγάλτο,παράτα το!
-Μα δεν είναι οτι δεν μ αρέσει,ειναι οτι δεν το καταλαβαίνω!

Ξαναβάζω την ταινία στο πλέι  με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση κ ψηλότερο πείσμα.Παρατηρώ πόσο αδύνατες είναι κ οι 2 κόρες,η μια μάλιστα εχει ωραιότατη βραχνή φωνή,η αλλη ωραιότατη έλλειψη κυταρίττιδας.Παίζουν καλά τα καθυστερημένα δεν λεω.Το αγόρι έχει λίγο κρεμασμένο κώλο αλλα μάλλον κ αυτό  αλληγορικό θα'ναι.Η χαλάρωση των ηθών?η καθιστική περίφρακτη ζωή της έπαυλης? η χαλάρωση της βούλησης  απο την πατρική εξουσία?Ποιός ξερει αν δεν διαβάσει τα σχόλια στο  Γκούγκλ?Θα σκάσω αν δεν καταλάβω τι συμβολίζει ο κώλος μαξιλαράκι νερού.Μετά ειναι κ η στέκα που φωσφορίζει το μπέρδεμα.Ααα μάλλον γιατι συμβολίζει την ύλη, αυτό θα 'ναι!Κ  για αυτό το ζαβό δέχεται να της κάνει γλειφοπληκτρολόγι.Μα να που μπήκα στο πνεύμα της ταινίας!Μα τι ηλίθια ,είναι ολοφάνεροι οι συμβολισμοί,τωρα ποιός με πιάνει στην αποκωδικοποίηση!
Η ταινία μιλάει αλληγορικά -πάντα- για το Δντ!Ο πατέρας παιζει το Δντ ,η μητέρα την Αγγέλα Μέρκελ,ο γυιός είναι ο Γαπ,οι κόρες η αδυνατισμένη  Δημοκρατία (εξού κ η αιμομικτικη σκηνή με τον Γαπ κ την μεγαλύτερη αδερφή )ο φράχτης την Ευρωπαική Ενωση,τα αεροπλάνα παιχνίδια  τα αεροπλάνα που μας ψεκάζουν κ παρακαλούμε να πέσουν για να ξυπνήσουμε,οι σαργοί στην πισίνα εμείς,το κασσετόφωνο τα μήντια που αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη με παραπληροφόρηση ,η γάτα εχθρός  το κίνημα Δεν Πληρώνω,ο σκύλος που θα γεννήσει η Αγγέλα μαμά αν τα παιδιά δεν ειναι φρόνιμα ,ενας  νέος  χωροφύλακας ,το αυτοκίνητο την γνώση(μόνο ο πατέρας  οδηγεί)τα κοντά καλτσάκια της μικρής αδερφής την φτώχεια(συμβολική-κυριολεκτική) το δέντρο έξω στον κήπο την πράσινη ανάπτυξη κλπ κλπ να μην τα αποκαλύψω όλα κ χαθεί  η μαγεία -ουσία  της τέχνης.

Αχ μακάρι να πάρει το Οσκαρ ο Κενόδοντας να τους μπούμε στο μάτι που μας λένε χρεοκοπημένους.Αντε μπας κ μικρύνει το κενό.Το δικό μου ,τώρα που κατάλαβα ολη  την ταινία.



Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Ξαφνικά







Ποσες φορες το εχουμε ακουσει..''Tον προδωσε η καρδια του.'' Αφου εμεις προδιδουμε την καρδια μας γιατι να μη μας προδωσει κ' αυτη;

Διαβασα για τον ξαφνικο θανατο του Μανου Ξυδους . Να πω οτι ενιωσα λυπη, θα ναι ψεμμα. Περασε κ αυτο στα ψιλα.
 Τοσοι θανατοι καθε μερα. Βιολογικοι κ ψυχης. Σε ποιον να πρωτοσταθεις πού να ακουμπησεις το αισθημα της απωλειας να το ξεκουρασεις. Μαθαμε  να ζουμε με τις μικρες κ μεγαλες μας λυπες. Φτωχυναμε-λεει- καποιος για τον θανατο του Μανου. Ναι, αλλα ημασταν ηδη φτωχοι. Απο τοτε που χασαμε τον αλλο Μάνο κ την οδό Ονείρων μας.

Τον ειχα ''γνωρισει '' τον Μανο Χατζιδακι, για την ακριβεια δεν ειχα γνωρισει αλλα συναντησει σε ενα σκοτεινο δρομακι στο Παγκρατι πριν χρονια. Ευλογημενο αλκοολ. Αν δεν ειχα μεθυσει εκεινο το βραδι,  δεν θα έβρισκα το θαρρος να τον αρπαξω αγκαζε ουτε να τον φιλησω στο μαγουλο καθως αποχαιρετιομασταν.

 Αργά μεσάνυχτα, μόλις είχα βγει από ένα μπαρ  σχεδόν τρικλίζοντας, με μια φίλη μου στην ίδια κατάσταση,  βλέπω μια φιγούρα γνώριμη  να κατηφορίζει παρέα με μιάν  άλλη και αναφωνώ ενθουσιασμένη με απέραντο θράσος: Καλέ, αυτός δεν είναι ο Χατζιδάκις;
Σε δευτερόλεπτα, έχουμε παρκάρει και οι δυό Ορεστειάδες τα κορμιά μας μπροστά του, η μιά χουφτώνοντας  αγκαζέ τον συνοδό του, λες κ ήταν κολλητοί απ'τον στρατό, η άλλη τσουράπω - εγώ- με την ανάλογη  άνεση το είδωλο.
Και να ήθελαν να αντιδράσουν δεν πρόλαβαν οι άνθρωποι με τον τυφώνα Οινοπνευματίλα που τους έσκασε.
''Είστε ο μεγαλύτερος μουσουργός της Ελλάδας'' ειπα με το παρορμητικό της νιότης    κ' την αναιδή συνοδεία του Chivas.
 Κι αυτος, ως τρυφερο παιδι που ήξερε να μυρίζει σαν σκύλος  την αγάπη, χαμογελασε απλά  κ' ειπε: '' Δεσποινις μου δεν μπορω να αποδεχτω την τιμη που μου κανετε ''  ή κάπως έτσι. Θυμάμαι τη λέξη τιμή  και το δεσποινίς μου, ολοκάθαρα. Αυτο ξεστομισε στον πληθυντικό, το τέρας της ευγενούς μεγαλοφυίας   κ' γέμισαν μέχρι κι  οι φλέβες μου   ξέφρενη ηδονή με ντροπή.
Τον ειχαν χαρακτηρισει μισογυνη. Στα δεκα περιπου λεπτα  που κρατησε η βολτα μου στον παραδεισο, δεν το ενιωσα ουτε στιγμη.
 Αυτο που κρατησα, ειναι οτι δικαιως καποιοι  γεννιουνται μεγαλοι κ' πεθαινουν σαν θνητοι Θεοι. Την ανοησια απεχθανοταν τολμω να πω .Την αθωοτητα την δεχτηκε με μια ασυλληπτη για την αντιληψη μου, ευαισθησια.
Οταν πεθανε ο Χατζιδακις ενιωσα απόλυτη μοναξιά. Φτωχυναμε- σκεφτηκα τοτε. Απο τοτε οσες απωλειες μας βρηκαν ελεγα μεσα μου ξερά: Παει κ' αυτος.
Εκτος απο την Μαλβινα.


Ειχα διαβασει σε ενα αρθρο πως ο ανθρωπος διαλεγει την στιγμη που θα πεθανει. Καπου το πιστευω ή θελω να το πιστευω για να δωσω νοημα στο ξαφνικό. Πώς να ερμηνευσεις το αιφνιδιο οταν ο χρονος προσποιειται πως εσυ τον οριζεις; Ξαφνικός ερωτας- Ξαφνικός θανατος- Ξαφνικά. Οσο κ' να το επαναλαβω ακατανοητο παραμενει. Σαν Διαστροφη του Χρονου μοιαζει. Γυρω γυρω αιωνιοτητα κ' στη μεση '' Ξαφνικά.''

Δεδομενο.Το μονο δεδομενο τα δευτερολεπτα μας εισπνοης εκπνοης . Και  μετα, κανεις σχεδια για το επομενο πρωι. Θα ξυπνησω στις 8 θα φτιαξω καφε..
και.... ''θανατος ειναι ναι.. θανατος, ομως ποιος ειναι αθανατος..;'' τραγουδουσε η Δημου κ' εγω μαζι απ'τα δεκαξι.
Και  μετα μεγαλωνεις, τα χρονια περνουν κ' ερχεται ο Μητσιας:  ''Τι ζητας Αθανασια στο μπαλκονι μου μπροστα ''..κ' λες, Mπααα..σου την χαριζω!
 Ριξε στους αλλους την καταρα να σερνονται στο Απειρο. Εγω θελω Ζωη και Φωτια. Καρβουνα αναμμενα τα σωθικα μα πριν πεθανω να με καψουν.




Υ.Γ
Οι μισοι λυπουμαστε αυτον που ''εφυγε'' οι αλλοι μισοι κ' αυτους που μενουν. Τον αγγελιοφορο της ειδησης αραγε τον λυπαται κανεις;