Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Travel Agency



Μια πολύ γνωστή διαφήμιση της δεκαετίας του  '80 -αν δεν κάνω λάθος-ρωτούσε: Εσείς πόσα πορτοκάλια φάγατε σήμερα;
Ένα!
Ένα; Ένα δεν φτάνει, θέλει τουλάχιστον δύο απαντούσε η φωνή. Κι έτσι μεγαλώσαμε, όχι με δύο, τρία πορτοκάλια στυμμένο χυμό  και την
 μαμά  Δερβέναγας  στημένη   πάνω απ' τα κεφάλια μας, μήπως  δεν τον πιούμε γρήγορα μονορούφι και φύγουν οι βιταμίνες παρεξηγημένες.



Τον τελευταίο καιρό  ανακαλύπτω  ότι η βαρεμάρα εφευρίσκει νέα πρόσωπα 
καθημερινά. Ένα από αυτά είναι της θλιμμένης κωμωδίας ή της κωμικής θλίψης, δεν
 είμαι σίγουρη.

Θα το πω στα ίσα για να μην το περιτριγυρίζω άσκοπα.
Οι νεκροί πουλάνε. Το αποδεικνύουν τα κλικ στο internet και οι πλερέζες που 
σπεύδουν να φορέσουν οι πάσης φύσης ‘’νεκροθάφτες’’. Οι ζωντανοί αγνοούνται   εκτός
  αν είναι επώνυμοι και πάρουν διαζύγιο  προς μεγάλη εκ-πλήξη μετά από 7+ άλλα 7 χρόνια φαγούρας των γεννητικών μας οργάνων. Ή έχουν την τύχη να  τους τρέξουν στην εντατική με  πρόβα κηδείας δωράκι . Και γίνουν σε χρόνο πορδής, πρώτο τραπέζι πίστα στο  αφιέρωμα ‘’εις μνήμην’’ από τα  τηλεοπτικά –αναγνωστικά κοράκια.

 Ότι τον είχες χεσμένο τον ψοφολογημένο όσο ζούσε είναι άλλη ιστορία υπαρκτού παραλογισμού.Το θέμα είναι να τον ξαποστείλεις  γρήγορα αφού τον έστειλε η είδηση πριν ενημερώσει τον  χάρο.
Να κάνει κι ένα γύρο  σαν τρενάκι  του  τρόμου ο πεθαμένος  πριν φτιάξει βαλίτσα για τις Μπαχάμες  με 
R.I.P.  ''Καλό σου ταξίδι ..Φτωχύναμε … Μετακόμισες στην γειτονιά των αγγέλων ‘’ και άλλες κουτσουλιές απομίμησης να περνάει καλύπτοντας τα κενά της  η μέρα.


Και
  πες ότι τον είχες μέσα σου βαθειά αγαπημένο.  Κατανοώ  τα αντανακλαστικά καμώματα  στα δυσάρεστα νέα. Ακόμα κι αν ο ζωντανός  υπήρχε  μόνο  σαν κουκίδα στον  χάρτη σου  μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του. Κατανοώ ότι ο φόβος του θα 'ρθει και  η σειρά σου καραδοκεί ενδόμυχα . Ίσως  νιώθεις  και τυχερός που αναπνέεις, ωστόσο, αύριο που θα ‘’φύγει’’  ένας  άλλος  επώνυμος  πάλι  την ίδια τρεχάλα αποχαιρετισμού  θα κάνεις.
Έχω πίκρα στην χολή  ή μου φαίνεται πως  οι ‘’καλοταξιδεμένοι’’ περιφρονούν  τα νεκρολάγνα χρυσόψαρα περισσότερο από τα σκουλήκια;



Εσείς πόσους πεθαμένους αποχαιρετίσατε σήμερα;
Έναν!
Ένας δεν φτάνει, θέλει τουλάχιστον δύο.


Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Επείγουσα αλλαγή φύλου




 H  Iστορία με τις επεμβάσεις αλλαγής φύλου ποτέ δεν με απασχόλησε προσωπικά ποτέ δεν την κατάλαβα αν κ έχω γνωρίσει γυναίκα πρώην Μήτσος που θα την ζήλευε ΧΑΛΑΡΑ η Μπελούτσι.

Τέτοιο νάζι στο βλέμμα κ ηδυπαθές χαμήλωμα της φωνής μόνο με την Σημίτη κ την Νάκυ Αγάθου μπορεί άξια να συγκριθεί. Το παράδοξο είναι πως ένας άντρας με θηλυκή εμφάνιση μυαλό κ ψυχή μπορεί να μιμηθεί άψογα την μοιραία. Το αντίθετο είναι τουλάχιστον θλιβερό. Όταν ‘’καβαλάει νταλίκα'' το θηλυκό αυτόματα κατατάσσεται στην κατηγορία της παρωδίας.
Τώρα τελευταία, 10-20 Χρόνια περίπου , κάνω δεύτερες σκέψεις. Έχω την βάσιμη υποψία πως δεν είμαι γυναίκα αν κ η σωματική μου ανάπλαση με την ληξιαρχική βεβαίωση συνηγορούν σε αυτή την σκευωρία.

Κάποτε ένας φίλος μου είπε: ‘’ είσαι άντρας με βυζιά ''.
 Τότε το θεώρησα ευφυές κομπλιμέντο. Να σκέφτεται κ να λειτουργεί μια γυναίκα σαν αρσενικό έχει κάποια αξία στο ψευδοανδροκρατούμενο τοπίο.Σου ανοίγει πόρτες.Ειδικά αν δεν μοιάζεις με τον   Σουγκλάκο εμφανισιακά.Ομως πλέον νιώθω μπερδεμένη,καλά κ τότε ένιωθα αλλά καμάρωνα σαν παγώνι που είχα αποφύγει επιμελώς την ταμπέλα της μπίμπο. Δεν ήξερα βλέπεις η ανόητη τι κρυφά προνόμια κουβαλά  ο τίτλος. Και  μέχρι σήμερα τον χλεύαζα φανερά. Κρυφοζήλια θα έλεγε  ένα διορατικό μάτι. Αντίδραση για τα λάθη της φύσης, θα του απαντούσα κοροϊδευτικά .

Το κεφάλαιο Γυναίκα είναι μια δύσκολη υπόθεση απόλυτα  τρομακτική.
 Καλείσαι από νεαρή ηλικία να διαλέξεις ανάμεσα στην επιβεβλημένη υστερία της αποδεκτής θηλυπρέπειας-κλαίω γκρινιάζω κάνω μουτράκια με χάρη άρα είμαι θηλυκό- ή στον σχιζοφρενικό αγώνα ρινγκ ''θα σου δείξω εγώ παλιοκοινωνία''- -μεταξύ του Ρόκυ Μπαλμπόα Γολιάθ κ της Χιονάτης Δαβίδ χωρίς τους επτά.
Μπρος γκρεμός με  ηρεμιστικά μελλοντικά κ πίσω ρέμα με κλωτσομπουνίδια  ενίοτε κυριολεκτικά. Αδιέξοδο; Μάλλον. 
Εξ'ου κ τόσες ανατροπές στους ρόλους κ στις σύγχρονες σχέσεις. Οι γυναίκες φόρεσαν παντελόνια πειραματικά κ τους καλάρεσε, οι άντρες  αναγκαστικά  φουστάνια  με τους μισούς να κρυφολιμπίζονται τον Γιώργο. Μέσα στο ντελίριο της ανταλλαγής  γκαρνταρόμπας  γίναμε αμφότεροι ρόμπες. Και το χειρότερο; 
Ο Γιώργος, στα μάτια αμφίρροπων κ κορεσμένων ανδρών  από την ποικιλότροπη  κατακρεούργηση του όρου ''σεξοβόμβα'' κατέληξε να φαντάζει πιο δελεαστικός κ από την Πλατινέ κυρία με τα καινούρια στητά της βυζιά.

Και  να σου τα μακρόβια κλισέ σε απολογητικούς διαλόγους '' δεν υπάρχουν πια άντρες' (ανέραστες κ περιφρονημένες με μια φωνή) και  να  όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες (αφού δεν υπάρχουν άντρες πως έγιναν πουτάνες; με τον Μπάρμπα Στάθη από τον καταψύκτη?) και να  οι πιο ωραίοι είναι γκέι (πριτς!ο Μπράντο  ο Σειληνός κ ο Μπρόνσον δεν ήταν.)
Κοινώς, βλακείες κ ξεράσματα για να μην αυτομαστιγώνουμε το ''εγώ'' κ να διαιωνίζουμε την ανούσια μάχη των 3 φύλων. 
Τι κερδίσαμε τελικά αναρωτιέμαι...Οι πλέον κερδισμένοι χεσμένοι στο χρήμα είναι οι πλαστικοί που βοήθησαν να ανέβουν οι κώλοι οι μύτες κ ο δείκτης μοναξιάς. Στο άμεσο μέλλον  οι κατασκευαστές  ευτυχίας σε κάψουλες  γιά εύκολη λύση. Άντρες-Γυναίκες σημειώσατε: Χ
Οι γκέι πήραν την παρτίδα μιας κ πολύ φοβάμαι ανήκουν στην πλειοψηφία αυτών που ξέρουν ακόμα να ερωτεύονται αληθινά. Ο Έρωτας θέλει εμπόδια  στέρηση κ ανέφικτα βλέπεις. Ζήτω η παράνοια λοιπόν.

Μ αυτά κ με τις δεύτερες σκέψεις που έλεγα πριν, το ερώτημα που μου γεννά η μεταΔοΝηΤή με αλκαλική μπαταρία εποχή, είναι ένα κ μέγα. 
Τώρα που θα φτωχύνουμε όλοι κ μοιραία θα ξανασυστηθούμε, μήπως προλαβαίνω να γίνω πάλι γυναίκα; 
Πόσο κοστίζει βρε παιδιά μια εγχείρηση αλλαγής φύλου, να κρατήσω τα βυζιά κ να πετάξω  το αρσενικό  που μου κατσικώθηκε από την μεταεφηβεία; 
Μήπως αν κλείσουμε ένα ομαδικό πακέτο προσφοράς πχ: στις 1000 εγχειρήσεις οι 300κοσιες δώρο προλαβαίνουμε να ξαναφορέσουμε εμείς τα φουστάνια μας κ εσείς οι άντρες παντελόνια;
 Τουλάχιστον η φτώχεια να μας βρει αναγεννημένους  όχι από πάνω ή κάτω, αλλά δίπλα ο ένας στον άλλον ξανά;

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Pretty Woman


Το Pretty Woman  με εντυπωσίασε για την σεναριακή του  αφέλεια  την φρεσκάδα  της πρωταγωνίστριας  την τεράστια εισπρακτική επιτυχία και ένα απαράδεκτο –κατά την αντίληψη μου- λάθος στο μοντάζ.

Το στόρι έχει ως εξής:.Μία δίμετρη νεαρή  καλλονή (Τζούλια Ρόμπερτς) κάνει πιάτσα στους δρόμους  αντί  να γίνει διάσημη μοντέλα μεγαλοβίζιτα και μετά ηθοποιός  να κάνει  κρουαζιέρα με μαφιόζους και κοκάκηδες σελέμπριτις   στα νησιά μας.Ο  κούκλος -καθόλου για τα γούστα μου- πάμπλουτος καραφλώρος επιχειρηματίας (Ρίτσαρντ Γκηρ ) την μαζεύει από το πεζοδρόμιο και την μεταμορφώνει σε καθώς πρέπει πόρνη μέσα σε μια εβδομάδα. Στο τέλος ,ανακαλύπτει πως ο έρωτας δεν χαμπαριάζει από κοινωνικούς  ρατσισμούς  αρκεί να ντύνεσαι κατάλληλα  και να συμπαθούνε την καλή σου ο μάνατζερ του ξενοδοχείου  το παιδί του ασανσέρ   και  η  πλύστρα  που δεν έπαιξε στην ταινία και καλά έκανε.

Σκηνές που με συγκλόνισαν:

A-Σκηνή στο μπάνιο


Ο Ριτς που δεν καπνίζει- πίνει στάλα αλκοόλ  ο ξενέρας,  παθαίνει υστερία όταν υποψιάζεται πως η Τσούλς  σνιφάρει κρυφά στο μπάνιο του. Την διώχνει σαν σκυλί που κατούρησε στο σαλόνι. Αυτή, αντί να τον ξεχέσει στα πεζοδρομιακά κάνει σαν 15 χρόνο που το μάλωσε ο μπαμπάς   γιατί το τσάκωσε να καπνίζει.Του δείχνει το οδοντόνημα της απολογούμενη που φροντίζει επιμελώς τα ούλα της. Αυτός νιώθει ενοχή για το λάθος του . (Την επομένη θα της δώσει ένα σκασμό λεφτά για ψώνια) Το οιδιπόδειο εμφανίζεται και θέτει τις βάσεις της σχέσης. Ο Αυστηρός πατέρας προστάτης οσονούπω  εραστής έρχεται και υπεραναπληρώνει την  έλλειψη πατρικού προτύπου  της  Τσούλς που την οδήγησε στην πορνεία.

 Β-Σκηνή πρωινού

Η Τσούλς με ολοφάνερη αμηχανία που δεν αναλογεί στο επάγγελμα της  παίρνει πρωινό  το οποίο περιλαμβάνει της Παναγιάς τα Μάτια κάτι που αποκλείεται να συναντά  εκεί που συχνάζει. Διαλέγει μόνο ένα κρουασάν,  που χλαπακιάζει   με ανοιχτό στόμα για  να πάρουμε μάτι την μασημένη τροφή. Στο επόμενο πλάνο το κρουασάν αντικαθίσταται από  ντόνατ. Και εδώ η απορία μου. Κανείς  από τους συντελεστές της ταινίας δεν το πρόσεξε;
Ο Ριτς της προτείνει να τον συνοδεύσει σε ένα σημαντικό  επαγγελματικό δείπνο με 2 δύσκολους πελάτες γιατί εντυπωσιάστηκε από την φινέτσα της.
Το γεγονός  πως η Τσούλς δεν  γνωρίζει  τι σημαίνει καρέκλα και πρώτο πιάτο, μιας και στο χωριό της έτρωγαν από την ίδια πιατέλα τα 
λουκάνικα με τα δάχτυλα των ποδιών, δεν έχει καμία σημασία για τον σεναριογράφο.

Γ-Σκηνή δείπνου

Η Τσούλς νιώθει την ανάγκη να κάνει τσίσα  της με το καλησπέρα σας. Διακόπτει   με απόλυτη φυσικότητα την συζήτηση των αντρών  για να ρωτήσει σαστισμένη που είναι η σαλάτα. (Νωρίτερα της παρέδιδε μαθήματα savoir vivre ο συμπαθής  μάνατζερ που του κατέστρεψε το μαντήλι με τις μύξες της.) 
 Ο Ριτς χαίρεται με την έξυπνη απορία της συνοδού του και  απαντά το ίδιο εξυπνα: ‘’θα ‘ρθει στο  τέλος’’ Αργότερα εκσφενδονίζει  ένα σαλιγκάρι  από το πιάτο της στον σερβιτόρο που στέκεται στο διπλανό τραπέζι. Ολοι χαίρονται με την κουλαμάρα της και κανείς τους δεν νιώθει ντροπή.

Στο μεταξύ  η κοντή ξεδοντιάρα συγκάτοικος της Τσουλς , επίσης τσούλα, ζει μέσα στη βρώμα με άπλυτα κατσαρολικά, κοιμάται σα μοσχάρα  με αρκουδάκια παραμάσχαλα  και μάσκα ματιών γιατί βαριέται να κλείσει τα πατζούρια η ανεπρόκοπη  τεμπέλα. Πάραυτα, χαίρεται που η φίλη της  τσίμπησε το κελεπούρι γιατί είναι καλόψυχη γκαντέμω και δεν κλείνει ραντεβού  με Εξορκιστή να την διαβάσει.

Δ-Σκηνή Όπερας

Το ζευγάρι παρακολουθεί  Όπερα από τις σπέσιαλ  γιατί ο Ριτς είναι λάρτζ και εκεί συνήθως πηγαίνει με το ιδιωτικό του τζετ  τις γκόμενες που ψωνίζει από το δρόμο. Η  Τσούλς δακρύζει συγκινημένη από  δέος γιατί έχει επίπεδο και προσεύχεται στο σύμπαν  να χαζέψει ο κόπανος με   την  δική της παράσταση. Αυτός  καμαρώνει που είναι ευαίσθητη  και το χάβει.

Η εβδομάδα τελειώνει   με αγκαλίτσες  στο κρεβάτι και εξομολογήσεις για το  παρελθόν  αλλά εμείς πήδημα να στανιάρουμε από την σάχλα δεν βλέπουμε. Ο Ριτς αποκαλύπτει στον κοντό γλίτσα συνεργάτη του πως βγαίνει με πουτάνα, για να τραβήξει το σενάριο. Η Τσούλς τρώει προσβολές και από τους δύο με το γάντι. Κάνει μιά να φύγει αλλά ξαναγυρνά γιατί ο Ριτς την παρακαλά και αυτή τον αγαπάει. Αργότερα  τρώει και μια μπούφλα  από τον κοντό επειδή   δεν του κάθισε. Ο Ριτς τον μπουζουριάζει  στέλνοντας τον  στα τσακίδια ενώ τον προειδοποίησε  να μην την αποκαλεί  πουτάνα γιατί είναι  δική του πουτάνα.
                                                     
 Φινάλε

   Η Τσουλς μεταμορφώνεται σε άχρωμη κυράτσα παρθενόπη  σε μια ύστατη προσπάθεια να κρατήσει την καλή της τύχη  και το παραδάκι. Ξεκαθαρίζει πως γουστάρει ρομάντζα πια αρνείται να σπιτωθεί σαν γκόμενα  β κατηγορίας  και ξεκουμπίζεται αξιοπρεπής με τα λεφτά στο χέρι. Ο Ριτς γίνεται  ακόμα πιο καραγκιόζης από αυτήν, παθαίνει στερητικό  στην βουβωνική  χώρα, το εκλαμβάνει για σύμπτωμα έρωτα, παίρνει την μαούνα με τον μαύρο σοφέρ του -γιατί  σε αυτές τις ταινίες αντιρατσιστικού χαρακτήρα οι σοφέρ είναι μαύροι-φτάνει στο σπίτι της, ξεκουφαίνει τους γείτονες μέρα μεσημέρι με τσίτα την Άρια ,  ξεπερνάει  με φτέρνισμα  την χρόνια  υψοφοβία - η αγάπη σκαρφαλώνει την εξωτερική   σκάλα- και της προσφέρει  λουλούδια από εκείνα τα  φτηνά.