Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Καζίνο


Ανήκω σε αυτούς που αγαπούν τον τζόγο. 
Ζάρια με την τύχη, ρουλέτα στις ερωτικές σχέσεις χαρτιά με τις φιλοδοξίες τους. Το καζίνο με ενθουσιάζει γιατί είναι σπουδαίο παρατηρητήριο συμπεριφορών. Σπάνια μα  πάντα, πηγαίνω με ελάχιστα   στην τσέπη ώστε να φεύγω νικήτρια.
Απολαμβάνω να στρίβω ήρεμα το τσιγάρο μου με τελετουργικές γουλιές ουίσκι όσο η
 
καρδιά μου χτυπάει αφηρημένα μέχρι να ακουστεί το τυχερό νούμερο.
 Τα μάτια μου 
είναι στραμμένα στα αγωνιώδη βλέμματα που κρύβονται πίσω από νεκρική απάθεια.
Κοιτάζω τα χέρια τους, πώς καρφώνουν τις μάρκες στην τσόχα χτυπώντας με δύναμη
 
τη γροθιά τους όταν χάνουν.

Απεγνωσμένα δάχτυλα, να αρπάξουν ότι τους πήρε η ζωή.
 Ανθρώπους όνειρα  χρήματα.

Εξασκούμαι στην νίκη με αστείους πανηγυρισμούς,  πιό πολύ για να δίνω θεατρικό 
χαρακτήρα στα κέφια μου. Περισσότερο με ηδονίζει η αυτοπειθαρχία στην 
χασούρα.

 Συνήθως με χαμόγελο, σαν παιδί που έμαθε να αντιστέκεται στην 
γκρίνια όταν δεν του χαρίζουν αγαπημένα παιχνίδια.
Μικρό ρίσκο μικρό κέρδος λένε. Σε προσωπική κόντρα
 
με το άπληστο, μεγάλο κέρδος σημαίνει όριο.
Ετσι ακυρώνεις και τον μύθο που θέλει όλους τους τζογαδόρους άρρωστους.

Πρόσφατα  επισκέφτηκα το Βουκουρέστι για πρώτη φορά. Λατρεμένη
 
πόλη, όμορφη, κρυφοσυναισθηματική. Τίγκα στα Καζίνο. Οπου φτωχός κi ο
 
τζόγος του.
Μετά τις εξαντλητικές βόλτες στα μαγαζιά, άραζα κοντά μεσάνυχτα πιά, κατάκοπη στο δωμάτιο μου. Κοιμόμουν λίγο και κατά τις 2-3 το πρωί ντυνόμουν αρκούδα από τον ψόφο
 
ανηφορίζοντας -10 λεπτά απόσταση - παγωμένους σκοτεινούς άδειους
 
δρόμους
 που κατέληγαν στο καζίνο.

Άνετο φιλικό περιβάλλον. Έκανα γνωριμίες με ντόπιους και ξένους.
Γέλια πειράγματα κόσμιο ανάθεμα, φτιάξαμε πρόχειρα μια σφιχτή παρέα.
Κέρδισα και ολόκληρα 65 ευρώ, μια μικρή περιουσία σε ρουμάνικο νόμισμα.

Το επόμενο βράδυ μου έπιασε  αδιάφορη κουβέντα  μια Ρωσίδα καλοθρεμμένη παχουλή.
Στην αρχή την απέφευγα ενοχλημένη . Ήμουν το γούρι της  και στρογγυλοκαθόταν
 με άνεση τσιμπουριού δίπλα στην δική μου γκίνια.
Κάποια στιγμή που πήρα απόφαση ότι δεν με θέλει η μπίλια, ένιωσα χαλαρή
 
(ίσως από τύψεις) και παρατήρησα πόσο
 θλιμμένη ήταν.
Φορτωμένη με πανάκριβα χρυσαφικά, εντελώς έρημη αν και είχε από δίπλα την μάνα
 
της, ξόδευε χαρτονομίσματα να φάνε
 συναγρίδες ένα χωριό  άνθρωποι.
 Ρώτησα: Τί έχεις;
-Σαν σήμερα πέθανε ο Πατέρας μου, πριν τόσα χρόνια. Μου λείπει αλλά ξέρω πως
 
είναι πάντα δίπλα μου, ακόμα και τώρα. 

 Είμαι σίγουρη, της απάντησα  και  χαμογέλασα με ξαφνική συμπάθεια.
Το ένιωσε και σαν ευχαριστώ για το στιγμιαίο διάλλειμα στην μοναξιά της, μου 
χάρισε ώρα αργότερα,  μια μάρκα  όσης αξίας  χρειαζόταν  για να μην με γεμίσει
 
ντροπή.
Τα ξημερώματα, όταν αποχωριστήκαμε απλά χωρίς τυπικότητες,  λιγότερο άγνωστες και πιό χαμένες,  σκεφτόμουν πως το καζίνο φωτογραφίζει την Ζωή.
Κάτι σου δίνει κάτι σου παίρνει.



Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Λίγο σούσι λίγο ούζο και δυό δόσεις έπαρσης



Είμαι ρατσίστρια το παραδέχομαι.

Οι μαύροι είναι πιο σεξουαλική  φυλή και όποιος μου πει ότι δεν έχει χαζέψει με
την φωνή και τις κορμάρες τους στο κούνημα, είναι υποκριτής Α' βαθμού.
Και οι Ιάπωνες είναι λίγο καθάρματα εδώ που τα λέμε. Άλλη ράτσα αυτή,
εκπαιδευμένη στην αξιοπρέπεια.
  Τους είδες μετά το Β' παγκόσμιο και πρόσφατα με το τσουνάμι; Κιχ δεν έβγαλε το
κακορίζικο τους. Πολύ μου την έχουν σπάσει λέμε με την αντοχή τους. Αλλά έτσι
είναι αυτό το κίτρινο παλ. Υποταγή στο καθήκον για να τραβήξει η ομάδα. Τόσο
πειθαρχημένες μηχανές παραγωγής ήθους στα δύσκολα.
Κατά τα άλλα, αποξηραμένα φύκια για ωμές τελετουργικές ροδέλες,  χαρακίρια 
μινιμαλισμό στην τέχνη και ψυχαναγκασμό στη  πρόοδο, η ιστορία τους.

  Όχι σαν εμάς που δεν σηκώνουμε νταβατζήδες στα κέφια μας  και έχουμε κοτζάμ
Σωκράτη και Ακρόπολη  να μοστράρουμε τα σκήπτρα του  πολιτισμού όταν αυθαδιάζουν στα μούτρα μας οι ξένοι.
Και άμα λάχει έχουμε κατοχυρωμένο  το "εν οίδα ότι ουδέν οίδα"  σαν γνήσιοι
απόγονοι της σοφίας.

  Άλλο που ο  Νεοέλληνας με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκε και τα ξέρει όλα.
Και πιο μάγκας έγινε και βρίζει τους Τούρκους γιατί του χάλασαν το DNA και σκούρυνε.
Έχε χάρη που με ελκύει το σκατουλί στο δέρμα αλλιώς θα είχα πολλά ράμματα για
την γούνα τους. Άκου να μας πάρουν τον καραγκιόζη.

  Τι λες βρε καραγκιόζη Τούρκε, μας έχεις δει όταν  περιμένουμε στην σειρά;
Μόνο κάτι ξανθοξεπλυμμένα  Ευρωπαία στέκονται σούζα  σαν τα πρόβατα στο λιβάδι.
Εμείς και σαματά θα κάνουμε γιατί έχουμε τσαγανό και έντεχνο χώσιμο  από τα
πλάγια θα ρίξουμε  να πάρουμε την θέση του μπροστινού  που ήταν πισινός μας
και δεν το  ήξερε. 

  Τέτοια ευλυγισία η εξυπνάδα  του σύγχρονου Έλληνα.
Δύο βήματα παραπάνω κατάκτησης στην πρωτειά, 10 βήματα πίσω στην καταγωγή του ο τσέλιγκας. Βέβαια σαν λαός έχουμε και κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά που  δεν αναιρούν την φυσική μας ανωτερότητα.
Το βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό να έχουμε δύο δόσεις  έπαρσης, Τα νησιά  το
ηλιόλουστο και η έξω ταράτσα καρδιά, προικιά μας είναι.
Μην κοιτάς τώρα με την κρίση που ψάχνουμε το φιλότιμο μαζί με τα ψιλά στις
τσέπες. Άνθρωποι είμαστε, λυγίζει η αρχοντιά  στο βάρος της φτώχειας.
Και μια παραπάνω Χριστοπαναγία να  στέλνουμε όταν φαγωνόμαστε μεταξύ μας το
24ωρο  συνήθεια του θερμόαιμου ταμπεραμέντου είναι, να κρατιέται η ελευθερία στο πνεύμα.
Στο κάτω κάτω σε εμάς έτυχε να μην έχουμε ελπίδα για το μέλλον.

Οι Ιάπωνες τι ξέρουν από κρίση;

Υ.Γ
Το κείμενο γράφτηκε λίγες ημέρες μετά το τσουνάμι  και στριμώχτηκε στην
κατάψυξη. Σήμερα το ξεπάγωσα γιατί νοστάλγησα τις σαγιονάρες μου ξέγνοιαστη
δίπλα στην θάλασσα.


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Δεσμοί ανάγκης




Υπάρχουν έρωτες δράματα κι έρωτες σκέτη κωμωδία. Αν το καλοσκεφτώ κάπου
συναντιούνται, εκεί προς το τέλος μεριά.
Οι δικοί μου έρωτες έχουν μια μανιέρα . Πάντα αρχίζουν στην κόλαση, βαρείς
ασήκωτοι με λίγο από παράφορο και καταλήγουν σε μια πανομοιότυπη φάρσα. Για αυτό γελάω όταν τους σκέφτομαι. Μα πιο πολύ γελάω με μένα. Με την σχιζοφρενική ευκολία να στρώνω χαλιά στο ένδοξο ενώ στο βάθος γνωρίζω, πως διασκεδάζω προσωρινά κραιπάλες της φαντασίας μου.
Βλέπω ζευγάρια να μένουν μαζί 10 χρόνια κι αναρωτιέμαι πως αντέχουν. Πως μπορούν να ξυπνούν στο ίδιο κρεβάτι πιασμένοι από την συνήθεια.
Τρόμος. ‘Όσο με φοβίζει το τίποτα τόσο με πανικοβάλλουν οι παύσεις του
ζευγαρωμένου χρόνου. Τι άλλο από μια παύση του χρόνου είναι μια σχέση που
επαναλαμβάνεται στην ρουτίνα της; Ξέρω, υπάρχουν απαντήσεις, δεν είμαι τόσο
ηλίθια. Απροσάρμοστη ίσως που αναζητά σεισμικές δονήσεις στον εγκέφαλο περιφρονώντας την συμβατική ροή της ασφάλειας.
Δεσμοί ανάγκης για να μην γεράσεις παρέα με την σκιά σου. Μα είναι σχεδόν βέβαιο
πως όσο σε βαστούν τα πόδια και η σκέψη, η μοναξιά βιώνεται πιο
επώδυνα σε ένα διπλό κρεβάτι παρά μόνη σε 4 τοίχους . Ίσως να μην κατάφερα
ποτέ να ανεχτώ την φθορά. Να αντιστέκομαι ακόμα στην απόσυρση του πόθου από την βασική διατροφή μου.

Τις πιο δημιουργικές στιγμές τις έχω ζήσει στην αρχή ενός έρωτα και μετά τον
χωρισμό. Γρήγορο αντικαταστάτη για τεχνητά χτυποκάρδια, δεν έψαχνα. Αυτό κι αν είναι ένδειξη πιστής σχέσης με την απελπισία.
Κάποιες είναι ευτυχείς -επειδή μεγαλώνουν- με ένα σώμα δίπλα στο
μαξιλάρι τους. Παλιά το στόλιζαν με αρκουδάκια και πλαστικά κουκλιά. Είναι ευτυχείς ακόμα κι αν δεν έχουν να μοιραστούν μαζί τους συγγενικές αγάπες .
Αγάπες, όχι κοινά γούστα χρυσό μου. Ο Ρέμος, τα dvd κι η
Μύκονος δεν αρκούν για να γεμίσεις αγκαλιά.

Πόσες φορές έχω ακούσει από φίλες μου: ‘’Βαρέθηκα να κοιμάμαι μόνη μου. Θέλω έναν άνθρωπο να ξυπνάμε αγκαλιά.’’
Και εγώ να αναρωτιέμαι από ποιό διαστημόπλοιο προσγειώθηκα στην
κοιλιά της μάνας μου. Που ξεγλιστρώ σαν γάτα όταν ζορίζεται από άψυχα χέρια και χάδια.
Να σ 'ακουμπάει, να προστατεύει με την ανάσα του, όχι να σε λιώνει στο σφίξιμο ένα σώμα που θέλει να στηριχτεί πάνω σου. Να ξυπνάς χωρίς μελανιές στην καρδιά. Τότε ναι, να το μοιράσω το κρεβάτι μου να γίνω στρώμα να πάψω να φοβάμαι μήπως ο άλλος μου παραβιάσει τα σύνορα.

Υ.Γ.
Εδώ και μήνες που συμπληρώνουν χρόνια, κοιμάμαι μόνη σε ένα ημίδιπλο απέραντα σκοτεινό και φωτεινό σύμπαν.
Βαθειά και χωρίς εφιάλτες. Όχι αγάπη μου, να μην ξυπνάμε αγκαλιά.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Καταρολόγιο


                                       
Τα 5  πιο άθλια κλισέ  που διαβάζουμε στο διαδίκτυο τώρα επανακυκλοφορούν σε  συλλεκτική έκδοση με  δώρο  κατάρες.

1-Μαζί τα φάγαμε.

Που να σου κολλήσει  το φι και το γάμα στο πληκτρολόγιο και να σκουρδουλιάζεις ένα σκασμό ποδαράκια πατσά με τσίλι, Ιούλιο μήνα με καύσωνα  μέσα σε αίθουσα που δεν κλιματίζεται και μοναδικός σερβιτόρος να είναι ο Γιώργος Αυτιάς.

2-Εμείς φταίμε που τους ψηφίσαμε.

Επί 3 μερόνυχτα να ακούς τις συνεντεύξεις του Τρύφωνα Σαμαρά στην Τατιάνα και το σκυλί του γείτονα να παθαίνει παράκρουση. Ταυτόχρονα να βαράει ο συναγερμός του αυτοκινήτου σου, που έχουν σκάσει τα λάστιχα 2 κωλόπαιδα από απέναντι και έχουν πατέρα τον  Τσακ Νόρις.

3-Καλά να πάθουμε έτσι όπως μας κατάντησαν.

 280 λεπτά διάδρομο χωλ κουζίνα μπάνιο  κι ο  Αδωνις Γεωργιάδης  να τραγουδά  με ντουντούκα  μέσα στο αυτί σου ‘’Να κάνουμε πους απς’’

4-οι Μετανάστες είναι όλοι δολοφόνοι.

Να ξυπνήσεις μια μέρα και αυτή να είναι  ‘’ η  Μέρα της Μαρμότας’’  όπου όλοι οι κάτοικοι ,  κλώνοι της Μέρκελ   και  σχιζοφρενείς δολοφόνοι με το πριόνι να σε απειλούν πως αν δεν τους πηδήξεις   θα σε στείλουν στην ‘’Σιωπή των αμνών’’ να τσιτσιριστούν τα μυαλά σου με σκορδάκι  στο τηγάνι του Χάνιμπαλ .

5-Χάσαμε την ανθρωπιά μας πια. Τι περιμένεις;

Την Δευτέρα παρουσία , την Τρίτη Λαζόπουλο ,  Τετάρτη διαλογισμό με σιντί από κορναρίσματα , Πέμπτη να σε πατήσει με τρακτέρ ο Καρατζαφέρης, Παρασκευή να πας πίσω στην Δευτέρα και αν σαλτάρεις που χάνεις το Σαββατοκύριακο  διάβασε την προσευχή του Αγίου Κυπριανού που λύνει ξόρκια και μάγια   την Μεγάλη Παρασκευή.


   

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Μπλαζέ κατάματα και Ουστ

Παλιά πίστευα ότι το μεγαλύτερο λάθος της ανθρωπότητας ήταν που επέτρεψε να  αναπαραχθεί ο μαλάκας. Τώρα πια είμαι σίγουρη ότι  η Δημοκρατία κυρίως αυτόν εξυπηρετεί. Ποιά μνεία περί Ελευθερίας λόγου ,έτσι κι 
ανοίξεις διάλογο
 με μαλάκα, θα γίνεις εσύ ο μαλάκας και αυτός φίρμα που κατάφερε να σου κάνει γαρδούμπα  τα νεύρα.

Είναι γνωστό ότι  η υστερία χρειάζεται το   κοινό της. Χωρίς θεατές κατεβαίνει η παράσταση.
 Βαριέται να παίζει μόνη της η νεύρωση  πηγαίνει  
σπίτι , τρώγεται με τα ρούχα της. Αν κάναμε το ίδιο, στον πρώτο εμβρυακό  μαλάκα
 
που εμφανίστηκε στον πολιτισμό  δεν θα έμενε μαλάκας από το αόρατο της ύπαρξης
 
του; Αν ουδείς υπέκυπτε στον πειρασμό να του απαντήσει.  Αλλά κουκούτσι μυαλό οι πρόγονοι. Αφού δεν το ‘’σκοτώσανε’’ από μικρό  άντε  τώρα να συμμαζέψεις την σαβούρα.

Λάθος μεγάλο  το   μοδάτο ‘’  
be cool.’’  Παρανόησις. Be cool στην κουλαμάρα και όταν ξυπνήσεις ξύπνα με. Αμ το άλλο το ζαβοτράγουδο;  ''Dont-worry-be-happy΄’. Ναι, dont worry πάρε χάπι και άσε τον μαλάκα να αγριεύει στην μαλακία του. Με απειλές και θράσος.
 ''Άντε  ρε
 μαλάκα! θα σου μπιπ ότι έχεις και δεν έχεις μπιπ..που θα μου πεις εμένα μπιπ…’’  θα πει σφίγγοντας τη γροθιά του , ο συνήθης εκκολαπτόμενος φασίστας   μαλάκας.
Ο  ‘’μορφωμένος’’  tredy  θα προκαλεί με γιρλάντες λογοτεχνικής  μπουρδολογίας
να χτυπήσει τον συνομιλητή  για να αναδείξει μια  επίπλαστη υπεροχή  που καμουφλάρει τη  γνήσια ανεπάρκεια του.  Ο δε χιουμορίστας , θα πετάξει  χιλιοειπωμένη
 κρυάδα σε μεταμφιεσμένο αστείο αναγκάζοντας το εμπνευσμένο ευφυολόγημα να αναρωτηθεί:  ‘’Πάλι με ξέχασε ο μαλάκας; ούτε σαν γκεστ δεν με βλέπω να παίζω στο κεφάλι του.’’  

Η ανοχή μου εξαντλήθηκε. Πήρε πολύ χρόνο να καταλάβω πως το
 
δικαίωμα στην μαλακία το έχουν μόνο τα ανήλικα και τα καρτούν. Αφού δεν κατάφερε
 
ο 21ος
 αιώνας να εξαλείψει τα ίχνη του αντιθέτως γιγάντωσε  τα μεγέθη της 
πατημασιάς του , χάρη σ'αυτή την μούμια τη Δημοκρατία ,αποφάσισα να πράξω
 
το αυτονόητο. Κομμένος ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις μαζί
 του. Κομμένες οι συναναστροφές με υποψηφίους και επαγγελματίες του είδους. Κομμένη και η συγχώρεση για τον εκ γενετής μαλάκα.

Μπλαζέ κατάματα και   ΟΥΣΤ!
Με συνοπτικές διαδικασίες εξόντωσης,όπου τον πετύχω καθημερινά.
Υ.Γ
Το  ΟΥΣΤ  ξερό. Με το Ου  τονισμένο
στρογγυλό. Όπως κάνουν αυτές που δεν έχουν χείλια ποζάροντας με νάζι  στο φακό.


Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Πάρτο Αλλιώς


  • Δύο από τις αρετές που εκτιμώ  είναι η αξιοπρέπεια και το χιούμορ. 
  • Και οι δύο καταχρηστικές  έννοιες κατά πως βολεύει τις περιστάσεις για αυτό θα τις επαναπροσδιορίσω για να μπορώ να τις υπερασπιστώ με πάθος μέχρι να μου τις ξαναπάρουν και τις κάνουν σαν τα μούτρα τους.

  •  Θα ξεκινήσω από το εκλεπτυσμένο χιούμορ που είναι σφιχταγκαλιασμένο με το ήθος που  κι αυτό με τη σειρά του είναι αδερφάκι της αξιοπρέπειας.
  • Λοιπόν, το πιάνω αφαιρετικά και πάει βόλτα λέγοντας.
  •  Ο αστεϊσμός εις βάρος του άλλου εν τη απουσία του δεν είναι χιούμορ, κουτσομπολιό με χάχανα λέγεται. 
  • Όπως και η κοινοτοπία που επιχειρεί να αστειευτεί, επίσης δεν είναι . Γιατί αν ήταν δεν θα ονομαζόταν κοινότοπη. Κοινός τόπος συνάντησης δηλαδή. 

  • Σαν να λες πάω στο γήπεδο. Που μια χαρά είναι το γήπεδο άμα παίζει Ολυμπιακός με βάζελο, είσαι γαύρος και  καψούρα με αυτόν που σε συνοδεύει, αλλά που να το βρεις το χιούμορ όταν χάνει η ομάδα σου; 
  • Εκτός κι αν έχεις . Κοινώς το χιούμορ προαπαιτεί αυτοσαρκασμό και έλλειψη  τερηδόνας  στον εγκέφαλο.  
  • Αλλιώς πέτα το στα σκουπίδια το ταμπελάκι του έξυπνου  γιατί τσάμπα το τυραννάς πέρα δώθε. Όταν το κύριο εργαλείο της σκέψης σου  έχει μήκος και πλάτος  δεν αγωνιάς για το χειροκρότημα γιατί απλά αδιαφορείς.
  •  Όπως κι αυτός που διαθέτει αξιοπρέπεια.
  •  Θυμώνει όταν τον θίγουν, βρίζει ξεσπά και κάποτε μαζεύεται γιατί βαριέται να χαλιέται με ασήμαντα όταν έχει Ζωή.
  •  Οπότε με την καταπληκτική αίσθηση λογικής που διαθέτω αντιλαμβάνομαι πως η αξιοπρέπεια σταματά εκεί που χάνεται το χιούμορ και εμφανίζεται η εμμονή, η μακρινή  στριφνή ξαδέρφη της νεύρωσης.

  •  Άρα ταλαίπωρα μου πλήκτρα κι εσύ πιθανέ αναγνώστη, η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει Αθανασία στην σάρκα παρά μόνο στην αξιοπρέπεια που είναι μητέρα της  ελεύθερης καρδιάς αλλά ουδεμία σχέση επιθυμεί  με την δειλία ή το φτηνό χιούμορ.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Μουγκοκώσταινα



Όσοι μου ξυπνούν το ενδιαφέρον  είναι τσιγκούνηδες στην φλυαρία.
Παρατηρούν,επεξεργάζονται συμπεριφορές, 
μιλούν 
εύστοχα. Ίσως μόνο όταν το θέμα τους συναρπάζει λύνουν φρένα και αφήνονται να
 τσουλήσουν στην απόλαυση.

 Είναι αυτοί που σε ένα ζουμερό διάλογο  αποχωρούν πρώτοι διακριτικά, σαν να φοβούνται μήπως χαλάσει η μαγιά της επικοινωνίας.
 Γνωρίζουν την δύναμη του ουσιαστικού λόγου και δεν την κατασπαταλούν.

Θα ήθελα για λίγο να ζούσα σε ένα κόσμο που αρχίζει να μουγκαίνεται
 
κυριολεκτικά. Δεν εκφέρει άποψη με το πρώτο ξύπνημα. Δεν κάνει σαματά σε
 υστερικές παπαγαλίες.
 Μόνο τα απαραίτητα.

 Ναι- ίσως –όχι- θα δούμε. Σε πρωτόγονη μορφή, σαν να μην είχε εφευρεθεί η γλώσσα . Άναρθροι ήχοι, νηπιακές 
λεξιπλασίες δεμένες με βλέμματα να καθιστούν το σώμα κυρίαρχο εργαλείο
 συνεννόησης και επαφής.
Στην εποχή της θρασύτητας εκατομμύρια στόματα συμβάλλουν καθημερινά στην αναπαραγωγή του τίποτα.
Επίσημοι εκπρόσωποι της  κενολογίας
 παραμιλούν με μόνιμα φορτισμένη μπαταρία.Το κοινό αδιαφορεί σαστίζει ή οργίζεται, κάνοντας  αντίσταση  με
κύκλους επανάληψης στην Ιστορία.


Συχνά, κλάματα και γέλια ταράζουν το βουητό και 
χάνονται. Ασυναρτησίες τσακώνονται δυνατά και η γη μας
 
χλευάζει , μοιράζοντας ήλιους  και αίματα  πεταμένα στο άπειρο.


Θα ήθελα να ζούσα σε μια χώρα που έχει βγάλει τον σκασμό γιατί σιχάθηκε τα
 λόγια. Τα δικά μου,τα δικά της,όλων. 

Σιχάθηκε να ανασαίνει τις θεωρίες ανοησίας που ο εαυτούλης ονόμασε κριτική σκέψη. Να  πατήσω ένα κουμπί και ως διά μαγείας να διακτινιστούν μπροστάρηδες λαικιστές, εθισμένοι καταστροφολόγοι και συνωμοσιολόγοι του κώλου μας που σφύριξε περίεργα. 


Να τους καταπιεί η μήτρα του χρόνου και να τους ξεβράσει όλους στο Νησί. Σαν τους ηθοποιούς  του σήριαλ  να τιμωρηθούν  στην βούβα  και στα slow motion ψαχουλεύοντας τις σάρκες τους. Να μου κάνουν την χάρη  να ζω χωρίς εξυπνακίστικα τσιτάτα,προβλέψεις,αναλύσεις της ψυχολογίας της κατσίκας που κάνει μπέ. Και αν δεν τους χωρέσει το Νησί να πάνε σε μια ταινία του Holly-Bollywood με λίγο απ’ όλα. Να γίνουν υπερπαραγωγή άμα έχουν μαράζι το πρωταγωνιστιλίκι.


Εμένα που κοιμάμαι στην βολή στην άγνοια και το I.Q μου δεν κατάφερε να συναγωνιστεί τους κλώνους του Τσε  να με παρατήσουν ήσυχη στην αδράνεια. Γουστάρω να παίζω κομπάρσος στην εξέγερση των ‘’ψαγμένων’’. Όχι για να κλειδώσω στο καβούκι της απάθειας ,να μου λυθεί η γλώσσα στις αισθήσεις μόνο.


Να  βρω επιτέλους πως διάολο κατορθώνονται οι ισορροπίες  σε αυτή τη νεογέννητη  φωλιά του Κούκου.