Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Δεσμοί ανάγκης




Υπάρχουν έρωτες δράματα κι έρωτες σκέτη κωμωδία. Αν το καλοσκεφτώ κάπου
συναντιούνται, εκεί προς το τέλος μεριά.
Οι δικοί μου έρωτες έχουν μια μανιέρα . Πάντα αρχίζουν στην κόλαση, βαρείς
ασήκωτοι με λίγο από παράφορο και καταλήγουν σε μια πανομοιότυπη φάρσα. Για αυτό γελάω όταν τους σκέφτομαι. Μα πιο πολύ γελάω με μένα. Με την σχιζοφρενική ευκολία να στρώνω χαλιά στο ένδοξο ενώ στο βάθος γνωρίζω, πως διασκεδάζω προσωρινά κραιπάλες της φαντασίας μου.
Βλέπω ζευγάρια να μένουν μαζί 10 χρόνια κι αναρωτιέμαι πως αντέχουν. Πως μπορούν να ξυπνούν στο ίδιο κρεβάτι πιασμένοι από την συνήθεια.
Τρόμος. ‘Όσο με φοβίζει το τίποτα τόσο με πανικοβάλλουν οι παύσεις του
ζευγαρωμένου χρόνου. Τι άλλο από μια παύση του χρόνου είναι μια σχέση που
επαναλαμβάνεται στην ρουτίνα της; Ξέρω, υπάρχουν απαντήσεις, δεν είμαι τόσο
ηλίθια. Απροσάρμοστη ίσως που αναζητά σεισμικές δονήσεις στον εγκέφαλο περιφρονώντας την συμβατική ροή της ασφάλειας.
Δεσμοί ανάγκης για να μην γεράσεις παρέα με την σκιά σου. Μα είναι σχεδόν βέβαιο
πως όσο σε βαστούν τα πόδια και η σκέψη, η μοναξιά βιώνεται πιο
επώδυνα σε ένα διπλό κρεβάτι παρά μόνη σε 4 τοίχους . Ίσως να μην κατάφερα
ποτέ να ανεχτώ την φθορά. Να αντιστέκομαι ακόμα στην απόσυρση του πόθου από την βασική διατροφή μου.

Τις πιο δημιουργικές στιγμές τις έχω ζήσει στην αρχή ενός έρωτα και μετά τον
χωρισμό. Γρήγορο αντικαταστάτη για τεχνητά χτυποκάρδια, δεν έψαχνα. Αυτό κι αν είναι ένδειξη πιστής σχέσης με την απελπισία.
Κάποιες είναι ευτυχείς -επειδή μεγαλώνουν- με ένα σώμα δίπλα στο
μαξιλάρι τους. Παλιά το στόλιζαν με αρκουδάκια και πλαστικά κουκλιά. Είναι ευτυχείς ακόμα κι αν δεν έχουν να μοιραστούν μαζί τους συγγενικές αγάπες .
Αγάπες, όχι κοινά γούστα χρυσό μου. Ο Ρέμος, τα dvd κι η
Μύκονος δεν αρκούν για να γεμίσεις αγκαλιά.

Πόσες φορές έχω ακούσει από φίλες μου: ‘’Βαρέθηκα να κοιμάμαι μόνη μου. Θέλω έναν άνθρωπο να ξυπνάμε αγκαλιά.’’
Και εγώ να αναρωτιέμαι από ποιό διαστημόπλοιο προσγειώθηκα στην
κοιλιά της μάνας μου. Που ξεγλιστρώ σαν γάτα όταν ζορίζεται από άψυχα χέρια και χάδια.
Να σ 'ακουμπάει, να προστατεύει με την ανάσα του, όχι να σε λιώνει στο σφίξιμο ένα σώμα που θέλει να στηριχτεί πάνω σου. Να ξυπνάς χωρίς μελανιές στην καρδιά. Τότε ναι, να το μοιράσω το κρεβάτι μου να γίνω στρώμα να πάψω να φοβάμαι μήπως ο άλλος μου παραβιάσει τα σύνορα.

Υ.Γ.
Εδώ και μήνες που συμπληρώνουν χρόνια, κοιμάμαι μόνη σε ένα ημίδιπλο απέραντα σκοτεινό και φωτεινό σύμπαν.
Βαθειά και χωρίς εφιάλτες. Όχι αγάπη μου, να μην ξυπνάμε αγκαλιά.

3 σχόλια:

  1. Τελεια! εχουμε και δουλειες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βικυ Κουλιανου?χαχαχα ναι Βαγγελη μου,εχουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Τις πιο δημιουργικές στιγμές τις έχω ζήσει στην αρχή ενός έρωτα και μετά τον
    χωρισμό."
    το Υ.Γ μου αρε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή