Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Νεοελληνικού κλισέ


Ίσως η μόνη ανατροπή μπορεί να γίνει μέσω μετάλλαξης του Νεοελληνικού DNA.

Το ωχ αδερφέ- αδερφή, πρέπει να καταργηθεί άμεσα. Μαζί με φράσεις άκρως επικίνδυνες για το διανοητικό παρόν και μέλλον της χώρας . Όπως: ''δεν βαριέσαι'' ''έχει ο Θεος'' (που έχει βρε παιδί μου αλλά δεν του περισσεύει κιόλας) ''εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;'' ( άλλαξε του παντζούρια για αρχή ) '' πού να τρέχω τώρα'' (τράβα ευθεία και βλέπουμε) '' δεν αλλάζει τίποτα'' (πάρτο αλλιώς τότε).

Αυτό το σίχαμα των αφόρητων κλισέ πότε επιτέλους θα το ξεράσει η γλώσσα και ο νους;

Αυτός ο ρημάδης μέσος όρος νοημοσύνης, πότε θα πατήσει τα 120 (τουλάχιστον) να δώσουμε γκάζια στον Πλανήτη; Ταχύτητα στην παρακμή και βραδύτητα στην σκέψη.

Μιλάμε για Λάθος εποχή , χαλεπούς καιρούς και κατάντια των Ηθών. ΟΚ δεκτό. Κάτι πρέπει να συζητάμε στην διαδρομή Βούλα -Παγκράτι με τον αυτόκλητο κοινωνιολόγο- αναλυτή ταρίφα, κάπως πρέπει να σκοτώνουμε την ώρα μας στις ουρές των ταμείων και στα καφέ, όμως η μέρα έχει 24 ώρες. Bαλε 6-8 που φεύγουν στον ύπνο, οι υπόλοιπες γιατί πρέπει να αναλώνονται σε γκρίνια και μηχανική κατάφαση κεφαλιού με: ''πες το ψέματα, έτσι είναι!''

Όλοι-ανεξαιρέτως -γίναμε φιλόσοφοι- φιλομπαρουφολόγοι- Κασσάνδρες και εν δυνάμει Πρωθυπουργοί.


Θα μου πεις, υπερπληθύναμε φυσικό επακόλουθο είναι οι κώλοι να έχουν άποψη και οι κλανιές τους θράσος, άσε που αν ένας κώλος ξεμείνει από γνώμη δανείζεται του διπλανού. Υπό την αιγίδα μιας τρανσέξουαλ δημοκρατίας αυτά..

Δημοκρατία έχουμε, άρα δικαίωμα στην άποψη και στην All time -ως άλλος επιτάφιος- περιφορά της. Παράθυρα, πλακάκια, μπετά και τοίχοι, αναστενάζουν καθημερινά, από το repeat της κενολογίας. Ας Κάνουμε και ένα pause βρε παιδιά, να αφουγκραστούμε σιωπές και καημούς παραδίπλα. Η μία εικόνα χίλιες λέξεις, αντικαταστάθηκε από χίλιες εικόνες απούσες λέξεις.

Εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς παραγωγή αυτόβουλης επιθυμίας-οράματος και σκέψης. Ακόμα και τα όνειρα, κουράστηκαν να σέρνονται στις μικροαστικές μας φαντασιώσεις και να σωριάζονται πάνω σε σαλόνια και δανεικά Καγιέν.

Η -επί δεκαετίες- αέναη ευφορία σπατάλης, σε τρομο-κάρτες «πιστωτικής ευτυχίας» ,οι ψυχαναγκαστικές ηδονές σε βιτρίνες και κρεβάτια της αρπαχτής και το Life Style της Illustration κατάθλιψης , άδειασαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, μέσα σε λίγα 24ωρα το δημόσιο συναισθηματικό απόθεμα .

Η Επανάσταση της αιδούς μιας αχαλίνωτης λίμπιντο , απενοχοποίησε πορτοφόλια και στρώματα καταλήγοντας σε σκλαβοπάζαρο του, Ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ...η σάρκα μας.
Άντε τώρα να συναρμολογήσουμε Μυαλά , Μνήμη , Σώμα και Φωνή. Αθάνατο Νεοελληνικό DNA μου..μπέρδεψες το'' Ουκ εν τω πολλώ το ευ'' και έβαλες το ''ευ'' μέσα στο πολύ .

Πόσο ακόμα θα στρουθοκαμηλίζεις πίσω από ξεθυμασμένα ούζα, λαχανιασμένα Ωπα και ξινισμένους μουσακάδες, βαφτίζοντας τον ετσιθελισμό σου "ατίθαση καρδιά";


Αλλά δεν βαριέσαι ωχ αδερφέ ! Τίποτα δεν αλλάζει. Καλοκαίρι έρχεται η φτώχεια θέλει καλοπέραση.
Ήλιος, θάλασσα, λίγο κρασί και τα κέφια να κρατάνε. Όχι θα κάτσω να σκάσω. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;


Όχι, δεν θα τον αλλάξεις. Ούτε εσύ, ούτε εγώ.

Αλλά μπορείς να νομίζεις πώς θα τον αλλάξεις, σαν τον Κεμάλ του ποιητή.

Γιατί οι λέξεις είναι σκέψεις και οι σκέψεις τα όνειρα του νου και όσο το ωχ-ωχουυ στοιχειώνει τα λόγια μας, τόσο το Αχ του καημού γίνεται πιο βαρύ.

Αναρωτιέμαι : Tο '' Κείνο που με τρώει 'κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη......'' Τι απέγινε; Και τι ονειρευόταν στ' αλήθεια ο Καραγκιόζης;

Υ.Γ

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17 Μαΐου 2010 στο The Insider.Πάλιωσε άραγε;

---------------------------------------------------------------------------

1 σχόλιο: